CBT Nuggets CompTIA Network PLUS 2009
CBT Nuggets CompTIA Network PLUS 2009 Certification Package | 1.06 GB
ادامه مطلب...
Cisco Networkers 2009 BRKSEC-4012 Advanced Concepts Of Dynamic Multipoint VPN | 1.62 GB
ادامه مطلب...
Most cyberspace applications ingest sockets to compel meshwork act protocols. prescript Sockets in Java: Practical Guide for Programmers, with its focused, tutorial-based coverage, helps you officer the tasks and techniques primary to virtually every client-server projects using sockets in Java. Later chapters inform you to compel more special functionality; intelligent discussions of planning constructs and prescript implementations supply you with a deeper discernment that is valuable for gathering forthcoming challenges. No another inventiveness presents so shortly or so effectively the literal touchable you requirement to intend up and streaming with Java sockets planning correct away.
ادامه مطلب...
امنیت و TCP/IP Stack
TCP/IP یكی از پروتكل های مطرح در عرصه شبكه های كامپیوتری است كه از چهار لایه متفاوت فیزیكی ، شبكه ، حمل و كاربرد تشكیل شده است . شكل زیر ارتباط پروتكل چهار لایه ای TCP/IP و مدل مرجع OSI هفت لایه ای را نشان می دهد :
ادامه مطلب...
آشنائی با شبكه های WAN
WAN ( برگرفته از wide-area network ) ، یك شبكه ارتباطی است كه یك حوزه جغرافیائی گسترده نظیر یك شهرستان ، استان و یا كشور را تحت پوشش قرار می دهد. این نوع شبكه ها دارای مشخصات منحصربفرد مختص به خود می باشند كه آنان را از یك شبكه محلی متمایز می نماید .
ویژگی های یك شبكه WAN
شبكه های WAN ، یك حوزه جغرافیائی گسترده نظیر یك شهرستان ، استان و یا یك كشور را تحت پوشش قرار داده و معمولا" از امكانات ارائه شده
|
عملكرد |
آیكون |
دستگاه |
|
دستگاه های لایه سوم كه امكان ارتباط بین شبكه ای و پورت های اینترفیس WAN را ارائه می نمایند. |
|
روتر |
|
دستگاه های لایه دوم كه از آنان جهت اتصالات مورد نیاز برای مبادله داده ، صوت و ویدئو استفاده میگردد. |
|
سوئیچ |
|
اینترفیس های لازم برای سرویس های مختلفی نظیر ISDN ، T1/E1 و یا Voice - grade را ارائه می نمایند . |
|
مودم |
|
دستگاه هائی كه از آنان به منظور تمركز و مدیریت ارتباطات dial-in و dial-out كاربران استفاده می گردد . |
|
سرویس دهنده مخابراتی |
ادامه مطلب...
زمانی که یک Active Directory را روی اولین سرویس دهنده (DC) نصب کنید، سرویس DNS نیز به صورت اتوماتیک نصب می شود . اما همانطوری که قبلا هم بیان شد این سرویس فقط مخصوص Domain نیست و روی سرویس دهنده های Standard alone نیز می توانید آنرا نصب کنید .
برای نصب این سرویس از مسیر :
Start/Control Panel /Add or Remove Program/Add/Remove windows components /Networking services
گزینه Domain Name System را تیک زده و گزینه ی OK و سپس روی کلید Next کلیک کنید . بعد از مدت کوتاهی DC ویندوز سرویس دهنده 2003 را از شما خواهد خواست . سی دی را در داخل درایو قرار داده و پوشه ی 1386 را به آن معرفی کنید .
فایلهای لازم کپی شده و ویزارد به پایان خواهد رسید .
به این ترتیب سرویس دهنده ای که دارید به یک DNS سرویس دهنده تبدیل شده است و می تواند به سرویس گیرنده ها برای اتصال به اینترنت سرویس دهی کند . این سرویس دهنده به صورت پیش فرض تعداد 13 Root Name Server موجود در اینترنت را می شناسد به منظور دیدن IP این سرویس دهنده ها از Start/Administrative گزینه ی DNS را انتخاب کنید .
سناریوی اول : یک فایروال Dual-Homed
در این توپولوژی که یکی از ساده ترین و در عین حال متداولترین روش استفاده از یک فایروال است ، یک فایروال مستقیما" و از طریق یک خط Dial-up ، خطوط ISDN و یا مودم های کابلی به اینترنت متصل می گردد. در توپولوژی فوق امکان استفاده از DMZ وجود نخواهد داشت .
برخی از ویژگی های این توپولوژی عبارت از :
ادامه مطلب...
2-1- امنیت مسیریابها
حملات ضد امنیتی منطقی برای مسیریابها و دیگر تجهیزات فعال شبكه، مانند سوئیچها، را میتوان به سه دستهی اصلی تقسیم نمود :
- حمله برای غیرفعال سازی كامل
- حمله به قصد دستیابی به سطح كنترل
- حمله برای ایجاد نقص در سرویسدهی
طبیعی است كه راهها و نكاتی كه در این زمینه ذكر میشوند مستقیماً به امنیت این عناصر به تنهایی مربوط بوده و از امنیت دیگر مسیرهای ولو مرتبط با این تجهیزات منفك هستند. لذا تأمین امنیت تجهیزات فعال شبكه به معنای تآمین قطعی امنیت كلی شبكه نیست، هرچند كه عملاً مهمترین جنبهی آنرا تشكیل میدهد.
2-2- مدیریت پیكربندی
یكی از مهمترین نكات در امینت تجهیزات، نگاهداری نسخ پشتیبان از پروندهها مختص پیكربندی است. از این پروندهها كه در حافظههای گوناگون این تجهیزات نگاهداری میشوند، میتوان در فواصل زمانی مرتب یا تصادفی، و یا زمانی كه پیكربندی تجهیزات تغییر مییابند، نسخه پشتیبان تهیه كرد.
با وجود نسخ پشتیبان، منطبق با آخرین تغییرات اعمال شده در تجهیزات، در هنگام رخداد اختلال در كارایی تجهزات، كه میتواند منجر به ایجاد اختلال در كل شبكه شود، در كوتاهترین زمان ممكن میتوان با جایگزینی آخرین پیكربندی، وضعیت فعال شبكه را به آخرین حالت بینقص پیش از اختلال بازگرداند. طبیعی است كه در صورت بروز حملات علیه بیش از یك سختافزار، باید پیكربندی تمامی تجهیزات تغییریافته را بازیابی نمود.
نرمافزارهای خاصی برای هر دسته از تجهیزات مورد استفاده وجود دارند كه قابلیت تهیه نسخ پشتیبان را فاصلههای زمانی متغیر دارا میباشند. با استفاده از این نرمافزارها احتمال حملاتی كه به سبب تآخیر در ایجاد پشتیبان بر اثر تعلل عوامل انسانی پدید میآید به كمترین حد ممكن میرسد.
2-3- كنترل دسترسی به تجهیزات
دو راه اصلی برای كنترل تجهزات فعال وجود دارد :
- كنترل از راه دور
- كنترل از طریق درگاه كنسول
در روش اول میتوان با اعمال محدودیت در امكان پیكربندی و دسترسی به تجهیزات از آدرسهایی خاص یا استاندارها و پروتكلهای خاص، احتمال حملات را پایین آورد.
در مورد روش دوم، با وجود آنكه به نظر میرسد استفاده از چنین درگاهی نیاز به دسترسی فیزكی مستقیم به تجهیزات دارد، ولی دو روش معمول برای دسترسی به تجهیزات فعال بدون داشتن دسترسی مستقیم وجود دارد. لذا در صورت عدم كنترل این نوع دسترسی، ایجاد محدودیتها در روش اول عملاً امنیت تجهیزات را تآمین نمیكند.
برای ایجاد امنیت در روش دوم باید از عدم اتصال مجازی درگاه كنسول به هریك از تجهیزات داخلی مسیریاب، كه امكان دسترسی از راهدور دارند، اطمینان حاصل نمود.
2-4- امن سازی دسترسی
علاوه بر پیكربندی تجهیزات برای استفاده از Authentication، یكی دیگر از روشهای معمول امنسازی دسترسی، استفاده از كانال رمز شده در حین ارتباط است. یكی از ابزار معمول در این روش SSH(Secur Shell) است. SSH ارتباطات فعال را رمز كرده و احتمال شنود و تغییر در ارتباط كه از معمولترین روشهای حمله هستند را به حداقل میرساند.
از دیگر روشهای معمول میتوان به استفاده از كانالهای VPN مبتنی بر IPsec اشاره نمود. این روش نسبت به روش استفاده از SSH روشی با قابلیت اطمینان بالاتر است، به گونهای كه اغلب تولیدكنندگان تجهیزات فعال شبكه، خصوصاً تولید كنندگان مسیریابها، این روش را مرجح میدانند.
2-5- مدیریت رمزهای عبور
مناسبترین محل برای ذخیره رمزهای عبور بر روی خادم Authentication است. هرچند كه در بسیاری از موارد لازم است كه بسیاری از این رموز بر روی خود سختافزار نگاهداری شوند. در این صورت مهمترین نكته به یاد داشتن فعال كردن سیستم رمزنگاری رموز بر روی مسیریاب یا دیگر سختافزارهای مشابه است.
3- ملزومات و مشكلات امنیتی ارائه دهندگان خدمات
زمانی كه سخن از ارائه دهندگان خدمات و ملزومات امنیتی آنها به میان میآید، مقصود شبكههای بزرگی است كه خود به شبكههای رایانهای كوچكتر خدماتی ارائه میدهند. به عبارت دیگر این شبكههای بزرگ هستند كه با پیوستن به یكدیگر، عملاً شبكهی جهانی اینترنت كنونی را شكل میدهند. با وجود آنكه غالب اصول امنیتی در شبكههای كوچكتر رعایت میشود، ولی با توجه به حساسیت انتقال داده در این اندازه، ملزومات امنیتی خاصی برای این قبیل شبكهها مطرح هستند.
3-1- قابلیتهای امنیتی
ملزومات مذكور را میتوان، تنها با ذكر عناوین، به شرح زیر فهرست نمود :
? – قابلیت بازداری از حمله و اعمال تدابیر صحیح برای دفع حملات
? – وجود امكان بررسی ترافیك شبكه، با هدف تشخیص بستههایی كه به قصد حمله بر روی شبكه ارسال میشوند. از آنجاییكه شبكههای بزرگتر نقطه تلاقی مسیرهای متعدد ترافیك بر روی شبكه هستند، با استفاده از سیستمهای IDS بر روی آنها، میتوان به بالاترین بخت برای تشخیص حملات دست یافت.
? – قابلیت تشخیص منبع حملات. با وجود آنكه راههایی از قبیل سرقت آدرس و استفاده از سیستمهای دیگر از راه دور، برای حمله كننده و نفوذگر، وجود دارند كه تشخیص منبع اصلی حمله را دشوار مینمایند، ولی استفاده از سیستمهای ردیابی، كمك شایانی برای دست یافتن و یا محدود ساختن بازهی مشكوك به وجود منبع اصلی مینماید. بیشترین تآثیر این مكانیزم زمانی است كه حملاتی از نوع DoS از سوی نفوذگران انجام میگردد.
3-2- مشكلات اعمال ملزومات امنیتی
با وجود لزوم وجود قابلیتهایی كه بطور اجمالی مورد اشاره قرار گرفتند، پیادهسازی و اعمال آنها همواره آسان نیست.
یكی از معمولترین مشكلات، پیادهسازی IDS است. خطر یا ترافیكی كه برای یك دسته از كاربران به عنوان حمله تعبیر میشود، برای دستهای دیگر به عنوان جریان عادی داده است. لذا تشخیص این دو جریان از یكدیگر بر پیچیدگی IDS افزوده و در اولین گام از كارایی و سرعت پردازش ترافیك و بستههای اطلاعاتی خواهد كاست. برای جبران این كاهش سرعت تنها میتوان متوسل به تجهیزات گرانتر و اعمال سیاستهای امنیتی پیچیدهتر شد.
با این وجود، با هرچه بیشتر حساس شدن ترافیك و جریانهای داده و افزایش كاربران، و مهاجرت كاربردهای متداول بر روی شبكههای كوچكی كه خود به شبكههای بزرگتر ارائه دهنده خدمات متصل هستند، تضمین امنیت، از اولین انتظاراتی است كه از اینگونه شبكهها میتوان داشت.
رایج ترین مدل شبکه های کامپیوتری، مدل چهار لایه Tcp/ip است که با بهره گیری از پشته پروتکل Tcp/ip به تبادل داده و نظارت بر مبادلات داده می پردازد ولی علیرغم محبوبیت، دارای نقاط ضعف و اشکالات امنیتی است و نحوه رفع این اشکالات و مقابله با نفوذگران کامپیوتری، همواره بعنوان مهمترین هدف امنیتی هر شبکه تلقی می گردد.
در این مقاله پس از بررسی انواع رایج تهدیدات امنیتی علیه شبکه های کامپیوتری و راهکارهای مقابله با آنها، با توجه به تنوع شبکه های کامپیوتری از نظر ساختار، معماری، منابع، خدمات، کاربران و همچنین اهداف امنیتی خود، با دنبال کردن الگوی امنیتی ارائه شده به راهکارهای امنیتی مناسب دست یابد.
1- در شبکه کامپیوتری برای کاهش پیچیدگی های پیاده سازی، آن را مدل سازی میکنند که از جمله میتوان به مدل هفت لایه Osi و مدل چهار لایه Tcp/ip اشاره نمود. در این مدلها، شبکه لایه بندی شده و هر لایه با استفاده از پروتکلهای خاصی به ارائه خدمات مشخصی میپردازد. مدل چهار لایه Tcp/ip نسبت به Osi محبوبیت بیشتری پیدا کرده است ولی علیرغم این محبوبیت دارای نقاط ضعف و اشکالات امنیتی است که باید راهکارهای مناسبی برای آنها ارائه شود تا نفوذگران نتوانند به منابع شبکه دسترسی پیدا کرده و یا اینکه اطلاعات را بربایند. [1]
شناسائی لایه های مدل Tcp/ip، وظایف، پروتکلها و نقاط ضعف و راهکارهای امنیتی لایه ها در تعیین سیاست امنیتی مفید است اما نکته ای که مطرح است اینست که تنوع شبکه های کامپیوتری از نظر معماری، منابع، خدمات، کاربران و مواردی از این دست، ایجاد سیاست امنیتی واحدی را برای شبکه ها غیرممکن ساخته و پیشرفت فناوری نیز به این موضوع دامن میزند و با تغییر داده ها و تجهیزات نفوذگری، راهکارها و تجهیزات مقابله با نفوذ نیز باید تغییر کند.
برای تامین امنیت بر روی یك شبكه، یكی از بحرانی ترین و خطیرترین مراحل، تامین امنیت دسترسی و كنترل تجهیزات شبكه است. تجهیزاتی همچون مسیریاب، سوئیچ یا دیوارهای آتش.
اهمیت امنیت تجهیزات به دو علت اهمیت ویژهای مییابد :
الف – عدم وجود امنیت تجهیزات در شبكه به نفوذگران به شبكه اجازه میدهد كه با دستیابی به تجهیزات امكان پیكربندی آنها را به گونهای كه تمایل دارند آن سختافزارها عمل كنند، داشته باشند. از این طریق هرگونه نفوذ و سرقت اطلاعات و یا هر نوع صدمه دیگری به شبكه، توسط نفوذگر، امكانپذیر خواهد شد.
ب – برای جلوگیری از خطرهای DoS (Denial of Service) تأمین امنیت تجهزات بر روی شبكه الزامی است. توسط این حملهها نفوذگران میتوانند سرویسهایی را در شبكه از كار بیاندازند كه از این طریق در برخی موارد امكان دسترسی به اطلاعات با دور زدن هر یك از فرایندهای AAA فراهم میشود.
در این بخش اصول اولیه امنیت تجهیزات مورد بررسی اجمالی قرار میگیرد. عناوین برخی از این موضوعات به شرح زیر هستند :
- امنیت فیزیكی و تأثیر آن بر امنیت كلی شبكه
- امنیت تجهیزات شبكه در سطوح منطقی
- بالابردن امنیت تجهیزات توسط افزونگی در سرویسها و سختافزارها
موضوعات فوق در قالب دو جنبه اصلی امنیت تجهیزات مورد بررسی قرار میگیرند :
- امنیت فیزیكی
- امنیت منطقی
1- امنیت فیزیكی
امنیت فیزیكی بازه وسیعی از تدابیر را در بر میگیرد كه استقرار تجهیزات در مكانهای امن و به دور از خطر حملات نفوذگران و استفاده از افزونگی در سیستم از آن جملهاند. با استفاده از افزونگی، اطمینان از صحت عملكرد سیستم در صورت ایجاد و رخداد نقص در یكی از تجهیزات (كه توسط عملكرد مشابه سختافزار و یا سرویسدهنده مشابه جایگزین میشود) بدست میآید.
در بررسی امنیت فیزیكی و اعمال آن، ابتدا باید به خطرهایی كه از این طریق تجهزات شبكه را تهدید میكنند نگاهی داشته باشیم. پس از شناخت نسبتاً كامل این خطرها و حملهها میتوان به راهحلها و ترفندهای دفاعی در برار اینگونه حملات پرداخت.
1-1- افزونگی در محل استقرار شبكه
یكی از راهكارها در قالب ایجاد افزونگی در شبكههای كامپیوتری، ایجاد سیستمی كامل، مشابه شبكهی اولیهی در حال كار است. در این راستا، شبكهی ثانویهی، كاملاً مشابه شبكهی اولیه، چه از بعد تجهیزات و چه از بعد كاركرد، در محلی كه میتواند از نظر جغرافیایی با شبكهی اول فاصلهای نه چندان كوتاه نیز داشته باشد برقرار میشود. با استفاده از این دو سیستم مشابه، علاوه بر آنكه در صورت رخداد وقایعی كه كاركرد هریك از این دو شبكه را به طور كامل مختل میكند (مانند زلزله) میتوان از شبكهی دیگر به طور كاملاً جایگزین استفاده كرد، در استفادههای روزمره نیز در صورت ایجاد ترافیك سنگین بر روی شبكه، حجم ترافیك و پردازش بر روی دو شبكهی مشابه پخش میشود تا زمان پاسخ به حداقل ممكن برسد.
با وجود آنكه استفاده از این روش در شبكههای معمول كه حجم جندانی ندارند، به دلیل هزینههای تحمیلی بالا، امكانپذیر و اقتصادی به نظر نمیرسد، ولی در شبكههای با حجم بالا كه قابلیت اطمینان و امنیت در آنها از اصول اولیه به حساب میآیند از الزامات است.
1-2- توپولوژی شبكه
طراحی توپولوژیكی شبكه، یكی از عوامل اصلی است كه در زمان رخداد حملات فیزیكی میتواند از خطای كلی شبكه جلوگیری كند.
در این مقوله، سه طراحی كه معمول هستند مورد بررسی قرار میگیرند :
الف – طراحی سری : در این طراحی با قطع خط تماس میان دو نقطه در شبكه، كلیه سیستم به دو تكه منفصل تبدیل شده و امكان سرویس دهی از هریك از این دو ناحیه به ناحیه دیگر امكان پذیر نخواهد بود.
ب – طراحی ستارهای : در این طراحی، در صورت رخداد حمله فیزیكی و قطع اتصال یك نقطه از خادم اصلی، سرویسدهی به دیگر نقاط دچار اختلال نمیگردد. با این وجود از آنجاییكه خادم اصلی در این میان نقش محوری دارد، در صورت اختلال در كارایی این نقطه مركزی، كه میتواند بر اثر حمله فیزیكی به آن رخ دهد، ارتباط كل شبكه دچار اختلال میشود، هرچند كه با درنظر گرفتن افزونگی برای خادم اصلی از احتمال چنین حالتی كاسته میشود.
ج – طراحی مش : در این طراحی كه تمامی نقاط ارتباطی با دیگر نقاط در ارتباط هستند، هرگونه اختلال فیزیكی در سطوح دسترسی منجر به اختلال عملكرد شبكه نخواهد شد، با وجود آنكه زمانبندی سرویسدهی را دچار اختلال خواهد كرد. پیادهسازی چنین روش با وجود امنیت بالا، به دلیل محدودیتهای اقتصادی، تنها در موارد خاص و بحرانی انجام میگیرد.
1-3- محلهای امن برای تجهیزات
در تعیین یك محل امن برای تجهیزات دو نكته مورد توجه قرار میگیرد :
- یافتن مكانی كه به اندازه كافی از دیگر نقاط مجموعه متمایز باشد، به گونهای كه هرگونه نفوذ در محل آشكار باشد.
- در نظر داشتن محلی كه در داخل ساختمان یا مجموعهای بزرگتر قرار گرفته است تا تدابیر امنیتی بكارگرفته شده برای امن سازی مجموعهی بزرگتر را بتوان برای امن سازی محل اختیار شده نیز به كار گرفت.
با این وجود، در انتخاب محل، میان محلی كه كاملاً جدا باشد (كه نسبتاً پرهزینه خواهد بود) و مكانی كه درون محلی نسبتاً عمومی قرار دارد و از مكانهای بلااستفاده سود برده است (كه باعث ایجاد خطرهای امنیتی میگردد)، میتوان اعتدالی منطقی را در نظر داشت.
در مجموع میتوان اصول زیر را برای تضمین نسبی امنیت فیزیكی تجهیزات در نظر داشت :
- محدود سازی دسترسی به تجهیزات شبكه با استفاده از قفلها و مكانیزمهای دسترسی دیجیتالی به همراه ثبت زمانها، مكانها و كدهای كاربری دسترسیهای انجام شده.
- استفاده از دوربینهای پایش در ورودی محلهای استقرار تجهیزات شبكه و اتاقهای اتصالات و مراكز پایگاههای داده.
- اعمال ترفندهایی برای اطمینان از رعایت اصول امنیتی.
1-4- انتخاب لایه كانال ارتباطی امن
با وجود آنكه زمان حملهی فیزیكی به شبكههای كامپیوتری، آنگونه كه در قدیم شایع بوده، گذشته است و در حال حاضر تلاش اغلب نفوذگران بر روی به دست گرفتن كنترل یكی از خادمها و سرویسدهندههای مورد اطمینان شبكه معطوف شده است، ولی گونهای از حملهی فیزیكی كماكان دارای خطری بحرانی است.
عمل شنود بر روی سیمهای مسی، چه در انواع Coax و چه در زوجهای تابیده، هماكنون نیز از راههای نفوذ به شمار میآیند. با استفاده از شنود میتوان اطلاعات بدست آمده از تلاشهای دیگر برای نفوذ در سیستمهای كامپیوتری را گسترش داد و به جمعبندی مناسبی برای حمله رسید. هرچند كه میتوان سیمها را نیز به گونهای مورد محافظت قرار داد تا كمترین احتمال برای شنود و یا حتی تخریب فیزیكی وجود داشته باشد، ولی در حال حاضر، امن ترین روش ارتباطی در لایهی فیزیكی، استفاده از فیبرهای نوری است. در این روش به دلیل نبود سیگنالهای الكتریكی، هیچگونه تشعشعی از نوع الكترومغناطیسی وجود ندارد، لذا امكان استفاده از روشهای معمول شنود به پایینترین حد خود نسبت به استفاده از سیم در ارتباطات میشود.
1-5- منابع تغذیه
از آنجاكه دادههای شناور در شبكه به منزلهی خون در رگهای ارتباطی شبكه هستند و جریان آنها بدون وجود منابع تغذیه، كه با فعال نگاهداشتن نقاط شبكه موجب برقراری این جریان هستند، غیر ممكن است، لذا چگونگی چینش و نوع منابع تغذیه و قدرت آنها نقش به سزایی در این میان بازی میكنند. در این مقوله توجه به دو نكته زیر از بالاترین اهمیت برخوردار است :
- طراحی صحیح منابع تغذیه در شبكه بر اساس محل استقرار تجهیزات شبكه. این طراحی باید به گونهای باشد كه تمامی تجهیزات فعال شبكه، برق مورد نیاز خود را بدون آنكه به شبكهی تامین فشار بیشاندازهای (كه باعث ایجاد اختلال در عملكرد منابع تغذیه شود) وارد شود، بدست آورند.
- وجود منبع یا منابع تغذیه پشتیبان به گونهای كه تعداد و یا نیروی پشتیبانی آنها به نحوی باشد كه نه تنها برای تغذیه كل شبكه در مواقع نیاز به منابع تغذیه پشتیبان كفایت كند، بلكه امكان تامین افزونگی مورد نیاز برای تعدادی از تجهیزات بحرانی درون شبكه را به صورت منفرد فراهم كند.
1-6- عوامل محیطی
یكی از نكات بسیار مهم در امن سازی فیزیكی تجهیزات و منابع شبكه، امنیت در برار عوامل محیطی است. نفوذگران در برخی از موارد با تاثیرگذاری بر روی این عوامل، باعث ایجاد اختلال در عملكرد شبكه میشوند. از مهمترین عواملی در هنگام بررسی امنیتی یك شبكه رایانهای باید در نظر گرفت میتوان به دو عامل زیر اشاره كرد :
- احتمال حریق (كه عموماً غیر طبیعی است و منشآ انسانی دارد)
- زلزله، طوفان و دیگر بلایای طبیعی
با وجود آنكه احتمال رخداد برخی از این عوامل، مانند حریق، را میتوان تا حدود زیادی محدود نمود، ولی تنها راه حل عملی و قطعی برای مقابله با چنین وقایعی، با هدف جلوگیری در اختلال كلی در عملكرد شبكه، وجود یك سیستم كامل پشتیبان برای كل شبكه است. تنها با استفاده از چنین سیستم پشتیبانی است كه میتوان از عدم اختلال در شبكه در صورت بروز چنین وقعایعی اطمینان حاصل كرد.
TCP/IP ، يکی از مهمترين پروتکل های استفاده شده در شبکه های کامپيوتری است . اينترنت بعنوان بزرگترين شبکه موجود ، از پروتکل فوق بمنظور ارتباط دستگاه های متفاوت استفاده می نمايد. پروتکل ، مجموعه قوانين لازم بمنظور قانونمند نمودن نحوه ارتباطات در شبکه های کامپيوتری است .در مجموعه مقالاتی که ارائه خواهد شد به بررسی اين پروتکل خواهيم پرداخت . در اين بخش مواردی همچون : فرآيند انتقال اطلاعات ، معرفی و تشريح لايه های پروتکل TCP/IP و نحوه استفاده از سوکت برای ايجاد تمايز در ارتباطات ، تشريح می گردد.
پروتکل TCP/IP
TCP/IP ، يکی از مهمترين پروتکل های استفاده شده در شبکه های کامپيوتری است . اينترنت بعنوان بزرگترين شبکه موجود ، از پروتکل فوق بمنظور ارتباط دستگاه های متفاوت استفاده می نمايد. پروتکل ، مجموعه قوانين لازم بمنظور قانونمند نمودن نحوه ارتباطات در شبکه های کامپيوتری است .در مجموعه مقالاتی که ارائه خواهد شد به بررسی اين پروتکل خواهيم پرداخت . در اين بخش مواردی همچون : فرآيند انتقال اطلاعات ، معرفی و تشريح لايه های پروتکل TCP/IP و نحوه استفاده از سوکت برای ايجاد تمايز در ارتباطات ، تشريح می گردد.
مقدمه
امروزه اکثر شبکه های کامپيوتری بزرگ و اغلب سيستم های عامل موجود از پروتکل TCP/IP ، استفاده و حمايت می نمايند. TCP/IP ، امکانات لازم بمنظور ارتباط سيستم های غيرمشابه را فراهم می آورد. از ويژگی های مهم پروتکل فوق ، می توان به مواردی همچون : قابليت اجراء بر روی محيط های متفاوت ، ضريب اطمينان بالا ،قابليت گسترش و توسعه آن ، اشاره کرد . از پروتکل فوق، بمنظور دستيابی به اينترنت و استفاده از سرويس های متنوع آن نظير وب و يا پست الکترونيکی استفاده می گردد. تنوع پروتکل های موجود در پشته TCP/IP و ارتباط منطقی و سيستماتيک آنها با يکديگر، امکان تحقق ارتباط در شبکه های کامپيوتری را با اهداف متفاوت ، فراهم می نمايد. فرآيند برقراری يک ارتباط ، شامل فعاليت های متعددی نظير : تبديل نام کامپيوتر به آدرس IP معادل ، مشخص نمودن موقعيت کامپيوتر مقصد ، بسته بندی اطلاعات ، آدرس دهی و روتينگ داده ها بمنظور ارسال موفقيت آميز به مقصد مورد نظر ، بوده که توسط مجموعه پروتکل های موجود در پشته TCP/IP انجام می گيرد.
معرفی پروتکل TCP/IP
TCP/IP ، پروتکلی استاندارد برای ارتباط کامپيوترهای موجود در يک شبکه مبتنی بر ويندوز 2000 است. از پروتکل فوق، بمنظور ارتباط در شبکه های بزرگ استفاده می گردد. برقراری ارتباط از طريق پروتکل های متعددی که در چهارلايه مجزا سازماندهی شده اند ، ميسر می گردد. هر يک از پروتکل های موجود در پشته TCP/IP ، دارای وظيفه ای خاص در اين زمينه ( برقراری ارتباط) می باشند . در زمان ايجاد يک ارتباط ، ممکن است در يک لحظه تعداد زيادی از برنامه ها ، با يکديگر ارتباط برقرار نمايند.
TCP/IP ، دارای قابليت تفکيک و تمايز يک برنامه موجود بر روی يک کامپيوتر با ساير برنامه ها بوده و پس از دريافت داده ها از يک برنامه ، آنها را برای برنامه متناظر موجود بر روی کامپيوتر ديگر ارسال می نمايد. نحوه ارسال داده توسط پروتکل TCP/IP از محلی به محل ديگر ، با فرآيند ارسال يک نامه از شهری به شهر، قابل مقايسه است .
برقراری ارتباط مبتنی بر TCP/IP ، با فعال شدن يک برنامه بر روی کامپيوتر مبدا آغاز می گردد . برنامه فوق ،داده های مورد نظر جهت ارسال را بگونه ای آماده و فرمت می نمايد که برای کامپيوتر مقصد قابل خواندن و استفاده باشند. ( مشابه نوشتن نامه با زبانی که دريافت کننده ، قادر به مطالعه آن باشد) . در ادامه آدرس کامپيوتر مقصد ، به داده های مربوطه اضافه می گردد ( مشابه آدرس گيرنده که بر روی يک نامه مشخص می گردد) . پس از انجام عمليات فوق ، داده بهمراه اطلاعات اضافی ( درخواستی برای تائيد دريافت در مقصد ) ، در طول شبکه بحرکت درآمده تا به مقصد مورد نظر برسد. عمليات فوق ، ارتباطی به محيط انتقال شبکه بمنظور انتقال اطلاعات نداشته ، و تحقق عمليات فوق با رويکردی مستقل نسبت به محيط انتقال ، انجام خواهد شد .
لايه های پروتکل TCP/IP
TCP/IP ، فرآيندهای لازم بمنظور برقراری ارتباط را سازماندهی و در اين راستا از پروتکل های متعددی در پشته TCP/IP استفاده می گردد. بمنظور افزايش کارآئی در تحقق فرآيند های مورد نظر، پروتکل ها در لايه های متفاوتی، سازماندهی شده اند . اطلاعات مربوط به آدرس دهی در انتها قرار گرفته و بدين ترتيب کامپيوترهای موجود در شبکه قادر به بررسی آن با سرعت مطلوب خواهند بود. در اين راستا، صرفا" کامپيوتری که بعنوان کامپيوتر مقصد معرفی شده است ، امکان باز نمودن بسته اطلاعاتی و انجام پردازش های لازم بر روی آن را دارا خواهد بود. TCP/IP ، از يک مدل ارتباطی چهار لايه بمنظور ارسال اطلاعات از محلی به محل ديگر استفاده می نمايد: Application ,Transport ,Internet و Network Interface ، لايه های موجود در پروتکل TCP/IP می باشند.هر يک از پروتکل های وابسته به پشته TCP/IP ، با توجه به رسالت خود ، در يکی از لايه های فوق، قرار می گيرند.
لايه Application
لايه Application ، بالاترين لايه در پشته TCP/IP است .تمامی برنامه و ابزارهای کاربردی در اين لايه ، با استفاده از لايه فوق، قادر به دستتيابی به شبکه خواهند بود. پروتکل های موجود در اين لايه بمنظور فرمت دهی و مبادله اطلاعات کاربران استفاده می گردند . HTTP و FTP دو نمونه از پروتکل ها ی موجود در اين لايه می باشند .
پروتکل HTTP)Hypertext Transfer Protocol) . از پروتکل فوق ، بمنظور ارسال فايل های صفحات وب مربوط به وب ، استفاده می گردد .
پروتکل FTP)File Transfer Protocol) . از پروتکل فوق برای ارسال و دريافت فايل، استفاده می گردد .
لايه Transport
لايه " حمل " ، قابليت ايجاد نظم و ترتيب و تضمين ارتباط بين کامپيوترها و ارسال داده به لايه Application ( لايه بالای خود) و يا لايه اينترنت ( لايه پايين خود) را بر عهده دارد. لايه فوق ، همچنين مشخصه منحصربفردی از برنامه ای که داده را عرضه نموده است ، مشخص می نمايد. اين لايه دارای دو پروتکل اساسی است که نحوه توزيع داده را کنترل می نمايند.
TCP)Transmission Control Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول تضمين صحت توزيع اطلاعات است .
UDP)User Datagram Protocol) . پروتکل فوق ، امکان عرضه سريع اطلاعات بدون پذيرفتن مسئوليتی در رابطه با تضمين صحت توزيع اطلاعات را برعهده دارد .
لايه اينترنت
لايه "اينترنت"، مسئول آدرس دهی ، بسته بندی و روتينگ داده ها ، است. لايه فوق ، شامل چهار پروتکل اساسی است :
IP)Internet Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول آدرسی داده ها بمنظور ارسال به مقصد مورد نظر است .
ARP)Address Resoulation Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول مشخص نمودن آدرس MAC)Media Access Control) آداپتور شبکه بر روی کامپيوتر مقصد است.
ICMP)Internet Control Message Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول ارائه توابع عيب يابی و گزارش خطاء در صورت عدم توزيع صحيح اطلاعات است .
IGMP)Internet Group Managemant Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول مديريت Multicasting در TCP/IP را برعهده دارد.
لايه Network Interface
لايه " اينترفيس شبکه " ، مسئول استقرار داده بر روی محيط انتقال شبکه و دريافت داده از محيط انتقال شبکه است . لايه فوق ، شامل دستگاه های فيزيکی نظير کابل شبکه و آداپتورهای شبکه است . کارت شبکه ( آداپتور) دارای يک عدد دوازده رقمی مبنای شانزده ( نظير : B5-50-04-22-D4-66 ) بوده که آدرس MAC ، ناميده می شود. لايه " اينترفيس شبکه " ، شامل پروتکل های مبتنی بر نرم افزار مشابه لايه های قبل ، نمی باشد. پروتکل های Ethernet و ATM)Asynchronous Transfer Mode) ، نمونه هائی از پروتکل های موجود در اين لايه می باشند . پروتکل های فوق ، نحوه ارسال داده در شبکه را مشخص می نمايند.
مشخص نمودن برنامه ها
در شبکه های کامپيوتری ، برنامه ها ی متعددی در يک زمان با يکديگر مرتبط می گردند. زمانيکه چندين برنامه بر روی يک کامپيوتر فعال می گردند ، TCP/IP ، می بايست از روشی بمنظور تمايز يک برنامه از برنامه ديگر، استفاده نمايد. بدين منظور ، از يک سوکت ( Socket) بمنظور مشخص نمودن يک برنامه خاص ، استفاده می گردد.
آدرس IP
برقراری ارتباط در يک شبکه ، مستلزم مشخص شدن آدرس کامپيوترهای مبداء و مقصد است ( شرط اوليه بمنظور برقراری ارتباط بين دو نقطه ، مشخص بودن آدرس نقاط درگير در ارتباط است ) . آدرس هر يک از دستگاه های درگير در فرآيند ارتباط ، توسط يک عدد منحصربفرد که IP ناميده می شود ، مشخص می گردند. آدرس فوق به هريک از کامپيوترهای موجود در شبکه نسبت داده می شود . IP : 10. 10.1.1 ، نمونه ای در اين زمينه است .
پورت TCP/UDP
پورت مشخصه ای برای يک برنامه و در يک کامپيوتر خاص است .پورت با يکی از پروتکل های لايه "حمل" ( TCP و يا UDP ) مرتبط و پورت TCP و يا پورت UDP ، ناميده می شود. پورت می تواند عددی بين صفر تا 65535 را شامل شود. پورت ها برای برنامه های TCP/IP سمت سرويس دهنده ، بعنوان پورت های "شناخته شده " ناميده شده و به اعداد کمتر از 1024 ختم و رزو می شوند تا هيچگونه تعارض و برخوردی با ساير برنامه ها بوجود نيايد. مثلا" برنامه سرويس دهنده FTP از پورت TCP بيست و يا بيست ويک استفاده می نمايد.
سوکت (Socket)
سوکت ، ترکيبی از يک آدرس IP و پورت TCP ويا پورت UDP است . يک برنامه ، سوکتی را با مشخص نمودن آدرس IP مربوط به کامپيوتر و نوع سرويس ( TCP برای تضمين توزيع اطلاعات و يا UDP) و پورتی که نشاندهنده برنامه است، مشخص می نمايد. آدرس IP موجود در سوکت ، امکان آدرس دهی کامپيوتر مقصد را فراهم و پورت مربوطه ، برنامه ای را که داده ها برای آن ارسال می گردد را مشخص می نمايد.
يکی از اهداف اوليه و مهم دربرپاسازی شبکه های کامپيوتری ،اشتراک منابع است . منابع موجود در کامپيوتر به دو گروه عمده منابع فيزيکی ( چاپگر) و منابع منطقی ( فايل ها ) تقسيم می گردند. پس از ايجاد يک شبکه می توان با توجه به بستر ايجاد شده عمليات متفاوتی را انجام داد :
اشتراک يک چاپگر بمنظور استفاده توسط کامپيوترهای موجود در شبکه
استفاده از يک خط ارتباطی اينترنت توسط کامپيوترهای موجود در شبکه
اشتراک فايل ها ی اطلاعاتی با محتويات متفاوت
استفاده از بازيهای کامپيوتری که چندين کاربر بصورت همزمان می توانند از آن استفاده نمايند.
ارسال خروجی دستگاههائی نظير دوربين های وب برای ساير کامپيوترهای موجود درشبکه
بمنظور بر پا سازی يک شبکه کامپيوتری کوچک، می بايست مراحل زير را انجام داد :
- انتخاب تکنولوژی مورد نظر جهت استفاده در شبکه . اترنت بعنوان مهمترين تکنولوژی در اين راستا مطرح است .
- تهيه و نصب سخت افزارهای مربوطه. هر يک از کامپيوترهای موجود در شبکه می بايست دارای يک کارت شبکه باشند.در صورت استفاده از توپولوژی ستاره ( در حال حاضر متداولترين نوع توپولوژی است ) می بايست از يکدستگاه هاب و در موارد حرفه ای تر از يک دستگاه سوئيچ استفاده کرد . پس از نصب و پيکربندی هر يک از کارت های شبکه در کامپيوترهای مورد نظر ، با استفاده از کابل های مربوطه ( عموما" از کابل بهم تابيده Cat5 استفاده می گردد ) هر يک از کامپيوترها به هاب و يا سوئيچ متصل می گردند.
- پيکربندی سيستم بمنظور استفاده از منابع مشترک در سيستم
اين مرحله( پيکربندی سيستم )، يکی از مراحل مهم در زمينه آماده سازی شبکه برای استفاده توسط کاربران است .در اين مرحله می بايست عمليات زير صورت پذيرد :
نامگذاری کامپيوتر
اشتراک فايل ها
اشتراک چاپگر
امنيت
اشتراک خط اينترنت
در ادامه به بررسی نحوه انجام هر يک از عمليات فوق خواهيم پرداخت .
نامگذاری کامپيوتر
قبل از اينکه کامپيوتری بعنوان يکی از گره های شبکه مطرح گردد ، می بايست برای آن نام و يک گروه را مشخص کرد. هر يک از کامپيوترهای موجود در شبکه می بايست دارای يک نام منحصر بفرد و يک نام گروه يکسان باشند. برای مشخص نمودن نام کامپيوتر و گروه ، عمليات زير را می بايست انجام داد.
مرحله اول : در کامپيوترهائی با سيستم عامل ويندوز 98 و يا ميلينيوم ، موس را برروی Network Neighborhood ( موجود بر روی صفحه اصلی) قرارداده و کليد سمت راست موس را فعال نمائيد.
مرحله دوم : گزينه Properties را از طريق منوی دستورات انتخاب نمائيد. در ادامه پنجره Network Properties فعال می گردد.در پنجره فوق اطلاعاتی در رابطه با آدپتورهای شبکه و پروتکل های نصب شده بر روی کامپيوتر ، نمايش داده می شود.
مرحله سوم : پس از فعال شده پنجره اشاره شده ، گزينه Identification را انتخاب نمائيد. در اين حالت سه فيلد اطلاعاتی نمايش داده می شود.
مرحله چهارم : دراولين فيلد اطلاعاتی ، نام مورد نظر خود را برای کامپيوتر وارد نمائيد. نام در نظر گرفته شده کاملا" انتخابی است و تنها محدوديت موجود ، تکراری نبودن آن است . ساير کامپيوترهای موجود در شبکه نبايد از نام فوق استفاده کرده باشند.
مرحله پنجم : دردومين فيلد اطلاعاتی ، نام در نظر گرفته شده برای گروه را وارد نمائيد. تمام کامپيوترهای موجود در شبکه که قصد به اشتراک گذاشتن منابع سخت افزاری و نرم افزاری بين خود را دارند ، می بايست دارای نام گروه مشابه و يکسان باشند.
اشتراک فايل و امنيت
يکی از مهمترين عمليات در هر شبکه کامپيوتری ، اشتراک فايل ها است . در سيستم هائی که از ويندوز 98 و يا ميلينيوم استفاده می نمايند ، فرآيند فوق بسادگی انجام خواهد شد. پس از پيکربندی مناسب ، هر يک از کامپيوترهای موجود در شبکه قادر به اشتراک فايل بين خود خواهند بود. بمنظور فعال نمودن ويژگی فوق در ابتدا می بايست از فعال شدن گزينه File and Printer Sharing مطمئن گرديد. بدين منظور موس را برروی امکان Network Neighborhood ( موجود بر روی صفحه اصلی) قرارداده و کليد سمت راست موس را فعال نمائيد.گزينه Properties را از طريق منوی دستورات انتخاب نمائيد. در ادامه پنجره Network Properties فعال می گردد . در ادامه گزينه Configuration فعال و در بخش پايين پنجره فوق ، امکان Client for Microsoft Networks می بايست مشاهده گردد. زمانيکه کامپيوتری بعنوان يک سرويس گيرنده (Client) در شبکه ای مطرح باشد ، قادر به تبادل اطلاعاتی با ساير کامپيوترهای موجود در شبکه خواهد بود. زمانيکه عمليات مربوط به پيکربندی و تنظيم شبکه در ويندوزهای 98 و يا ميلينيوم انجام می گيرد ، امکان اشاره شده بصورت اتوماتيک در سيستم اضافه خواهد گرديد. در صورتيکه امکان فوق بصورت اتوماتيک اضافه نشده باشد ، می توان با دنبال نمودن مراحل زير ، آن را نصب نمود.
مرحله اول : گزينه Add را از طريق پنجره Network Properties انتخاب نمائيد
مرحله دوم : گزينه Client را از ليست بنمايش در آمده انتخاب نمائيد.
مرحله سوم : با فعال کردن گزينه Add ليستی از شرکت ها و توليد کنندگان متفاوت را در پانل سمت چپ مشاهده می نمائيد.
مرحله چهارم : گزينه Microsoft را از طريق پانل سمت چپ انتخاب و در ادامه ليستی از نرم افزارهای سرويس گيرنده مايکروسافت در پانل سمت راست نمايش داده خوواهند شد.
مرحله پنجم : از ليست فوق ، گزينه Client for Microsoft Networks را انتخاب و دکمه OK را فعال نمائيد. در ادامه سيستم عامل ويندوز تمام فايل های ضروری و مورد نياز را بر روی کامپيوتر قرار خواهد داد( در اين مرحله CD مربوط به ويندوز نياز خواهد بود)
پس از نصب نرم افزارهای مورد نياز ، می توان عمليات مربوط به اشتراک فايل ها را دنبال نمود. بدين منظور در پنجره اصلی ( Network ) شبکه مستفر شده و مراحل زير را دنبال نمائيد :
مرحله اول : دکمه مربوط به File and print sharing را فعال نمائيد .
مرحله دوم : در اين مرحله دو حق انتخاب وجود دارد. يکی برای اشتراک فايل ها و ديگری برای اشتراک چاپگر. با توجه به وضعيت موجود شبکه می توان يک و يا هر دو آيتم را انتخاب کرد.
مرحله سوم : پس از انتخاب هر يک از گزينه های مورد نظر ( فايل ، چاپگر ) ، يک Checkmark در کنار گزينهFile and print sharing فعال خواهد شد. با فعال نمودن دکمه OK پنجره مربوط به Sharing-options بسته خواهد شد.
مرحله چهارم : در ادامه امکان Access Control را از طريق پنجره Network انتخاب نمائيد. بمنظور کنترل ساده در رابطه با هويت افراديکی می توانند از فايل ها استفاده نمايند ، گزينه Share-level Access Control را انتخاب نمائيد.
مرحله پنجم : با فعال کردن دکمه OK ، پنجره Network بسته خواهد شد.
در ادامه می بايست فولدرهائی را که قصد به اشتراک گذاشتن آنها را داريد ، مشخص نمائيد. با ايجاد فولدرهای دلخواه و استقرار فايل های مورد نظر درهر يک می توان يک انظباط اطلاعاتی از بعد ذخيره سازی را ايجاد کرد. برای به اشتراک گذاشتن يک فولدر ، بر روی فولدر فوق مستقر و کليد سمت راست موس را فعال نمائيد . گزينه Sharing را از طريق منوی مربوطه انتخاب نمائيد. در ادامه پنجره ای فعال می گردد که در آن امکان انتخاب چندين آيتم وجود دارد. مقدار پيش فرض برای Sharing بصورت Not Shared است . با تغيير مقدار گزينه فوق و تبديل آن به Shared As می توان در فيلد اطلاعاتی Share Name ، نام دلخواه خود را برای فولدر به اشتراک گذاشته شده مشخص نمود. نام فوق می تواند با نام واقعی فولدر کاملا" متفاوت می باشد. در صورتيکه قبلا" گزينه Share-level Access Control را انتخاب کرده باشيد ، می بايست در ادامه سطح مورد نظر امنيتی (Access Type) را مشخص و برای آن يک رمز عبور را نيز مشخص نمود. دستيابی به روش Read-only بدين مفهوم است که هر کاربر قادر به دستيابی به فولدر از طريق شبکه بوده و صرفا" قادر به مشاهده و بازيابی فايل ها خواهد بود. اين نوع کاربران قادر به استقرار فايل های جديد در فولدر و يا حذف و اصلاح فايل های موجود در فولدر نخواهند بود. در صورتيکه روش دستيابی به فولدر ، Full access تعيين گردد ، کاربران قادر به مشاهده ، نوشتن ، ايجاد و حذف فايل در فولدر مورد نظر خواهند بود. با توجه به نوع رمز عبور می توان هر دو گزينه را بصورت شناور نيز استفاده نمود.
اشتراک چاپگر
بمنظور اشتراک يک چاپگر در ابتدا می بايست از صحت عمليات اشاره شده خصوصا" فعال شدن File and Printer Sharing اطمينان حاصل کرد. در ادامه با دنبال نمودن مراحل زير می توان برای به اشتراک گذاشتن يک چاپگر مراحل زير را دنبال نمود.
مرحله اول : از طريق دکمه Start ، گزينه Setting و در ادامه Printers را انتخاب نمائيد.در ادامه پنجره ای شامل ليستی از تمام چاپگرهای محلی نمايش داده خواهد شد.
مرحله دوم : موس را بر روی آيکون چاپگری که قصد به اشتراک گذاشتن آن را داريد ، قرار داده و کليد سمت راست موس را فعال و گزينه Sharing را انتخاب نمائيد.
مرحله سوم : در ادامه پنجره Properties فعال می گردد. در فيلد اطلاعاتی Shared As نام دلخواه برای چاپگر ( بمنظور اشتراک گذاشتن) را مشخص نمائيد. در صورت تمايل يک رمز عبور نيز را در اين مرحله مشخص نمود.
مرحله چهارم : با فعال کردن دکمه OK ، پنجره مربوطه بسته شده و چاپگر به اشتراک گذاشته شده است .
بمنظور دستيابی به چاپگر به اشتراک گذاشته شده از طريق کامپيوترهای ديگر ، مراحل زير را دنبال نمائيد:
مرحله اول : پنجره مربوط به Printer را فعال نمائيد.
مرحله دوم : ويزارد( برنامه کمکی ) Add a Printer را فعال نمائيد.
مرحله سوم : گزينه Network Printer را انتخاب و دکمه OK را فعال نمائيد.
مرحله چهارم : ويزارد مربوطه در ادامه ليستی از چاپگرهای به اشتراک گذاشته شده موجود بر روی شبکه را نمايش خواهد داد. در ادامه چاپگر مورد نظر را انتخاب و دکمه Next را فعال نمائيد. در نهايت ويزارد مربوطه درايور مورد نظر را نصب خواهد کرد. ( در برخی حالات ممکن است نياز به CD و يا ديسکت حاوی درايور چاپگر وجود داشته باشد )
اشتراک خط اينترنت
با توجه به رشد شبکه ها ی کوچک ، شرکت مايکروسافت از نسخه ويندوز 98CE به بعد امکانی با نام ICS)Internet Connection Sharing) را اضافه نموده است .با استفاده از ICS می توان يک کامپيوتر را که با استفاده از يکی از روش های رايج نظير : مودم ، DSL ، ISDN و يا کابل به اينترنت متصل است ، به اشتراک گذاشت . ويندوز 98CE و ساير نسخه های ويندوز دارای يک ويزارد بمنظور فعال کردن امکان فوق می باشند. عناصر نرم افزاری مورد نياز ICS بصورت پيش فرض بر روی کامپيوتر نصب نمی گردند. توجه داشته باشيد که امکان فوق صرفا" می بايست بر روی کامپيوتری که به اينترنت متصل است ، فعال گردد. برای فعال نمودن امکان فوق( بر روی کامپيوترهائی که از نسخه ويندوز 98CE استفاده می نمايند) می بايست مراحل زير را دنبال کرد :
مرحله اول : از طريق Control Panel ، گزينهAdd/Remove Programs را انتخاب نمائيد.
مرحله دوم : گزينه windows setup را انتخاب و در ادامه آيتم Internet Tools را انتخاب نمائيد.
مرحله سوم : عنصر Internet Connection Sharing را انتخاب نمائيد. در ادامه کليد Next را فعال نمائيد. در صورتيکه ICS پيکربندی نشده باشد ، برنامه کمکی ( ويزارد) مربوط به ICS فعال و در ادامه می توان عمليات پيکربندی لازم را انجام داد.
مرحله چهارم : پس از اخذ اطلاعات ضروری در رابطه با کامپيوتری که ICS بر روی آن فعال شده است ، ويزارد مربوطه نياز به يک عدد ديسکت خواهد داشت . از اطلاعات ذخيره شده بر روی ديسکت فوق بمنظور پيکربندی ساير کامپيوترهای موجود در شبکه که تمايل به استفاده از سرويس ICS را داشته باشند استفاده می گردد.
مراحل فعال نمودن سرويس ICS در کامپيوترهائی که از ويندوز 2000 و يا XP استفاده می نمايند بمراتب راحت تر از مراحل گفته شده فوق است .در اين راستا پس از ايجاد يک Dial-up ، با انتخاب آن و فعال کردن کليد سمت راست ، گزينه Properties را انتخاب نمائيد. در ادامه پنجره Dial-up Connection properties نمايش داده می شود.
برای اشتراک خطی ارتباط گزينه "Sharing" را انتخاب نمائيد. در ادامه گزينه "Enable internet connection sharing for this connection" را انتخاب و ساير موارد و عمليات مورد نياز بصورت اتوماتيک انجام خواهد شد.
TCP/IP پروتکل استاندارد در اکثر شبکه های بزرگ است . با اينکه پروتکل فوق کند و مستلزم استفاده از منابع زيادی است ، ولی بدليل مزايای بالای آن نظير : قابليت روتينگ ، حمايت در اغلب پلات فورم ها و سيستم های عامل همچنان در زمينه استفاده از پروتکل ها حرف اول را می زند. با استفاده از پروتکل فوق کاربران با در اختيار داشتن ويندوز و پس از اتصال به شبکه اينترنت، براحتی قادر به ارتباط با کاربران ديگر خواهند بود که از مکينتاش استفاده می کند
امروزه کمتر محيطی را می توان يافت که نيازبه دانش کافی در رابطه با TCP/IP نباشد. حتی سيستم عامل شبکه ای ناول که ساليان متمادی از پروتکل IPX/SPX برای ارتباطات استفاده می کرد، در نسخه شماره پنج خود به ضرورت استفاده از پروتکل فوق واقف و نسخه اختصاصی خود را در اين زمينه ارائه نمود.
پروتکل TCP/IP در ابتدا برای استفاده در شبکه ARPAnet ( نسخه قبلی اينترنت ) طراحی گرديد. وزارت دفاع امريکا با همکاری برخی از دانشگاهها اقدام به طراحی يک سيستم جهانی نمود که دارای قابليت ها و ظرفيت های متعدد حتی در صورت بروز جنگ هسته ای باشد. پروتکل ارتباطی برای شبکه فوق ، TCP/IP در نظر گرفته شد.
اجزای پروتکل TCP/IP
پروتکل TCP/IP از مجموعه پروتکل های ديگر تشکيل شده که هر يک در لايه مربوطه، وظايف خود را انجام می دهند. پروتکل های موجود در لايه های Transport و Network دارای اهميت بسزائی بوده و در ادامه به بررسی آنها خواهيم پرداخت .
پروتکل های موجود در لايه Network پروتکل TCP/IP
- پروتکل TCP)Transmission Control Protocol) ، مهمترين وظيفه پروتکل فوق اطمينان از صحت ارسال اطلاعات است . پروتکل فوق اصطلاحا" Connection-oriented ناميده می شود. علت اين امر ايجاد يک ارتباط مجازی بين کامپيوترهای فرستنده و گيرنده بعد از ارسال اطلاعات است . پروتکل هائی از اين نوع ، امکانات بيشتری را بمنظور کنترل خطاهای احتمالی در ارسال اطلاعات فراهم نموده ولی بدليل افزايش بار عملياتی سيستم کارائی آنان کاهش خواهد يافت . از پروتکل TCP بعنوان يک پروتکل قابل اطمينان نيز ياد می شود. علت اين امر ارسال اطلاعات و کسب آگاهی لازم از گيرنده اطلاعات بمنظور اطمينان از صحت ارسال توسط فرستنده است . در صورتيکه بسته های اطلاعاتی بدرستی دراختيار فرستنده قرار نگيرند، فرستنده مجددا" اقدام به ارسال اطلاعات می نمايد.
- پروتکل UDP)User Datagram Protocol) . پروتکل فوق نظير پروتکل TCP در لايه " حمل " فعاليت می نمايد. UDP بر خلاف پروتکل TCP بصورت " بدون اتصال " است . بديهی است که سرعت پروتکل فوق نسبت به TCP سريعتر بوده ولی از بعد کنترل خطاء تظمينات لازم را ارائه نخواهد داد. بهترين جايگاه استفاده از پروتکل فوق در مواردی است که برای ارسال و دريافت اطلاعات به يک سطح بالا از اطمينان ، نياز نداشته باشيم .
- پروتکل IP)Internet Protocol) . پروتکل فوق در لايه شبکه ايفای وظيفه کرده و مهمترين مسئوليت آن دريافت و ارسال بسته های اطلاعاتی به مقاصد درست است . پروتکل فوق با استفاده از آدرس های نسبت داده شده منطقی، عمليات روتينگ را انجام خواهد داد.
پروتکل های موجود در لايه Application پروتکل TCP/IP
پروتکل TCP/IP صرفا" به سه پروتکل TCP ، UDP و IP محدود نشده و در سطح لايه Application دارای مجموعه گسترده ای از ساير پروتکل ها است . پروتکل های فوق بعنوان مجموعه ابزارهائی برای مشاهده ، اشکال زدائی و اخذ اطلاعات و ساير عمليات مورد استفاده قرار می گيرند.در اين بخش به معرفی برخی از اين پروتکل ها خواهيم پرداخت .
- پروتکل FTP)File Transfer Protocol) . از پروتکل فوق برای تکثير فايل های موجود بر روی يک کاميپيوتر و کامپيوتر ديگر استفاده می گردد. ويندوز دارای يک برنامه خط دستوری بوده که بعنوان سرويس گيرنده ايفای وظيفه کرده و امکان ارسال و يا دريافت فايل ها را از يک سرويس دهنده FTP فراهم می کند.
- پروتکل SNMP)Simple Network Management Protocol) . از پروتکل فوق بمنظور اخذ اطلاعات آماری استفاده می گردد. يک سيستم مديريتی، درخواست خود را از يک آژانس SNMP مطرح و ماحصل عمليات کار در يک MIB)Management Information Base) ذخيره می گردد. MIB يک بانک اطلاعاتی بوده که اطلاعات مربوط به کامپيوترهای موجود در شبکه را در خود نگهداری می نمايد .( مثلا" چه ميزان فضا ی هارد ديسک وجود دارد)
- پروتکل TelNet . با استفاده از پروتکل فوق کاربران قادر به log on ، اجرای برنامه ها و مشاهده فايل های موجود بر روی يک کامپيوتر از راه دور می باشند. ويندوز دارای برنامه های سرويس دهنده و گيرنده جهت فعال نمودن و استفاده از پتانسيل فوق است .
- پروتکل SMTP)simple Mail Transfer Protocol) . از پروتکل فوق برای ارسال پيام الکترونيکی استفاده می گردد.
- پروتکل HTTP)HyperText Transfer Protocol) . پروتکل فوق مشهورترين پروتکل در اين گروه بوده و از آن برای رايج ترين سرويس اينترنت يعنی وب استفاده می گردد. با استفاده از پروتکل فوق کامپيوترها قادر به مبادله فايل ها با فرمت های متفاوت ( متن، تصاوير ،گرافيکی ، صدا، ويدئو و...) خواهند بود. برای مبادله اطلاعات با استناد به پروتکل فوق می بايست ، سرويس فوق از طريق نصب سرويس دهنده وب فعال و در ادامه کاربران و استفاده کنندگان با استفاده از يک مرورگر وب قادر به استفاده از سرويس فوق خواهند بود.
پروتکل NNTP)Network News Transfer Protocol) . از پروتکل فوق برای مديريت پيام های ارسالی برای گروه های خبری خصوصی و عمومی استفاده می گردد. برای عملياتی نمودن سرويس فوق می بايست سرويس دهنده NNTP بمنظور مديريت محل ذخيره سازی پيام های ارسالی نصب و در ادامه کاربران و سرويس گيرندگان با استفاده از برنامه ای موسوم به NewsReader از اطلاعات ذخيره شده استفاده خواهند کرد
مدل آدرس دهی IP
علاوه بر جايگاه پروتکل ها، يکی ديگر از عناصر مهم در زيرساخت شبکه های مبتنی بر TCP/IP مدل آدرس دهی IP است . مدل انتخابی می بايست اين اطمينان را بوجود آورد که اطلاعات ارسالی بدرستی به مقصد خواهند رسيد. نسخه شماره چهار IP ( نسخه فعلی ) از 32 بيت برای آدرس دهی استفاده کرده که بمنظور تسهيل در امر نمايش بصورت چهار عدد صحيح ( مبنای ده ) که بين آنها نقطه استفاده شده است نمايش داده می شوند.
نحوه اختصاص IP
نحوه اختصاص IP به عناصر مورد نياز در شبکه های مبتنی بر TCP/IP يکی از موارد بسيار مهم است . اختصاص IP ممکن است بصورت دستی و توسط مديريت شبکه انجام شده و يا انجام رسالت فوق بر عهده عناصر سرويس دهنده نرم افزاری نظير DHCP و يا NAT گذاشته گردد
Subnetting
يکی از مهمترين عمليات در رابطه با اختصاص IP مسئله Subnetting است . مسئله فوق بعنوان هنر و علمی است که ماحصل آن تقسيم يک شبکه به مجموعه ای از شبکه های کوچکتر (Subnet) از طريق بخدمت گرفتن ۳۲ بيت با نام Subnet mask بوده که بنوعی مشخصه (ID) شبکه را مشخص خواهد کرد.
کالبد شکافی آدرس های IP
هر دستگاه در شبکه های مبتنی بر TCP/IP دارای يک آدرس منحصر بفرد است . آدرس فوق IP ناميده می شود. يک آدرس IP مطابق زير است :
216.27.61.137
بمنظور بخاطر سپردن آسان آدرس های IP ، نحوه نما يش آنها بصورت دسيمال ( مبنای دهدهی ) بوده که توسط چهار عدد که توسط نقطه از يکديگر جدا می گردند ، است . هر يک از اعداد فوق را octet می گويند. کامپيوترها برای ارتباط با يکديگر از مبنای دو ( باينری ) استفاده می نمايند. فرمت باينری آدرس IP اشاره شده بصورت زير است :
11011000.00011011.00111101.10001001
همانگونه که مشاهده می گردد ، هر IP از 32 بيت تشکيل می گردد. بدين ترتيب می توان حداکثر 4.294.967.296 آدرس منحصر بفرد را استفاده کرد( 232 ) . مثلا" آدرس 255.255.255.255 برای Broadcast ( انتشار عام ) استفاده می گردد . نمايش يک IP بصورت چهار عدد ( Octet) صرفا" برای راحتی کار نبوده و از آنان برای ايجاد " کلاس های IP " نيز استفاده می گردد. هر Octet به دو بخش مجزا تقسيم می گردد: شبکه (Net) و ميزبان (Host) . اولين octet نشاندهنده شبکه بوده و از آن برای مشخص نمودن شبکه ای که کامپيوتر به آن تعلق دارد ، استفاده می گردد. سه بخش ديگر octet ، نشاندهنده آدرس کامپيوتر موجود در شبکه است
پنج کلاس متفاوت IP بهمراه برخی آدرس های خاص ، تعريف شده است :
- Default Network . آدرس IP 0.0.0.0 ، برای شبکه پيش فرض در نظر گرفته شده است .آدرس فوق برای موارديکه کامپيوتر ميزبان از آدرس خود آگاهی ندارد استفاده شده تا به پروتکل هائی نظير DHCP اعلام نمايد برای وی آدرسی را تخصيص دهد.
- کلاس A . کلاس فوق برای شبکه های بسيار بزرگ نظير يک شرکت بين المللی در نظر گرفته می شود. آدرس هائی که اولين octet آنها 1 تا 126 باشد ، کلاس A می باشند. از سه octet ديگر بمنظور مشخص نمودن هر يک از کامپيوترهای ميزبان استفاده می گردد. بدين ترتيب مجموع شبکه های کلاس A ، معادل 126 و هر يک از شبکه های فوق می توانند 16.777.214 کامپيوتر ميزبان داشته باشند. ( عدد فوق از طريق حاصل 2 - 224 بدست آمده است ) .بنابراين تعداد تمام کامپيوترهای ميزبان در شبکه های کلاس A معادل 2.147.483.648 (231) است . در شبکه های کلاس A ، بيت با ارزس بالا در اولين octet همواره مقدار صفر را دارد.
NET Host (Node)
115. 24.53.107
- LoopBack . آدرس IP 127.0.0.1 برای LoopBack در نظر گرفته شده است . کامپيوتر ميزبان از آدرس فوق برای ارسال يک پيام برای خود استفاده می کند.( فرستنده و گيرنده پيام يک کامپيوتر می باشد) آدرس فوق اغلب برای تست و اشکال زدائی استفاده می گردد.
- کلاس B . کلاس فوق برای شبکه های متوسط در نظر گرفته می شود.( مثلا" يک دانشگاه بزرگ ) آدرس هائی که اولين octet آنها 128 تا 191 باشد ، کلاس B می باشند. در کلاس فوق از دومين octet هم برای مشخص کردن شبکه استفاده می گردد. از دو octet ديگر برای مشخص نمودن هر يک از کامپيوترهای ميزبان در شبکه استفاده می گردد بدين ترتيب 16.384 ( 214) شبکه از نوع کلاس B وجود دارد. تعداد کامپيوترهای ميزبان در اين نوع شبکه ها( هر شبکه ) معادل 65.534 (2 - 16 2 ) است . بنابراين تعداد تمام کامپيوترهای ميزبان در شبکه های کلاس B معادل 1.073.741.824 (230) است در شبکه های کلاس B ، اولين و دومين بيت در اولين octet به ترتيب مقدار يک و صفر را دارا می باشند.
NET Host (Node)
145.24. 53.107
- کلاس C . کلاس فوق برای شبکه های کوچک تا متوسط در نظر گرفته می شود.آدرس هائی که اولين octet آنها 192 تا 223 باشد ، کلاس C می باشند. در کلاس فوق از دومين و سومين octet هم برای مشخص کردن شبکه استفاده می گردد. از آخرين octet برای مشخص نمودن هر يک از کامپيوترهای ميزبان در شبکه استفاده می گردد . بدين ترتيب 2.097.152 ( 21 2 ) شبکه کلاس C وجود دارد.تعداد کامپيوترهای ميزبان در اين نوع شبکه ها( هر شبکه ) معادل 254 (2 - 8 2 ) است . بنابراين تعداد تمام کامپيوترهای ميزبان در شبکه های کلاس C معادل 536.870.912 ( 229 ) است . در شبکه های کلاس C ، اولين ، دومين و سومين بيت در اولين octet به ترتيب مقدار يک ، يک و صفر را دارا می باشند.
NET Host(Node)
195.24.53. 107
- کلاس D . از کلاس فوق برای multicasts استفاده می شود. در چنين حالتی يک گره ( ميزبان) بسته اطلاعاتی خود را برای يک گروه خاص ارسال می دارد. تمام دستگاه های موجود در گروه ، بسته اطلاعاتی ارسال شده را دريافت خواهند کرد. ( مثلا" يک روتر سيسکو آخرين وضعيت بهنگام شده خود را برای ساير روترهای سيسکو ارسال می دارد ) کلاس فوق نسبت به سه کلاس قبلی دارای ساختاری کاملا" متفاوت است. اولين ، دومين ، سومين و چهارمين بيت به ترتيب دارای مقادير يک ، يک ، يک و صفر می باشند.28 بيت باقيمانده بمنظور مشخص نمودن گروههائی از کامپيوتر بوده که پيام Multicast برای آنان در نظر گرفته می شود. کلاس فوق قادر به آدرسی دهی 268.435.456 (226 ) کامپيوتر است
NET Host(Node)
224. 24.53.107
- کلاس E . از کلاس فوق برای موارد تجربی استفاده می شود. کلاس فوق نسبت به سه کلاس اوليه دارای ساختاری متفاوت است . اولين ، دومين ، سومين و چهارمين بيت به ترتيب دارای مقادير يک ، يک ، يک و يک می باشند.28 بيت باقيمانده بمنظور مشخص نمودن گروههائی از کامپيوتر بوده که پيام Multicast برای آنان در نظر گرفته می شود. کلاس فوق قادر به آدرسی دهی 268.435.456 (226 ) کامپيوتر است
NET Host(Node)
240. 24.53.107
- BroadCast . پيام هائی با آدرسی از اين نوع ، برای تمامی کامپيوترهای در شبکه ارسال خواهد شد. اين نوع پيام ها همواره دارای آدرس زير خواهند بود :
255.255.255.255.
- آدرس های رزو شده . آدرس های IP زير بمنظور استفاده در شبکه های خصوصی (اينترانت ) رزو شده اند :
10.x.x.x
172.16.x.x - 172.31.x.x
192.168.x.x
- IP نسخه شش . نسخه فوق برخلاف نسخه فعلی که از 32 بيت بمنظور آدرس دهی استفاده می نمايد ، از 128 بيت برای آدرس دهی استفاده می کند. هر شانزده بيت بصورت مبنای شانزده نمايش داده می شود. :
2b63:1478:1ac5:37ef:4e8c:75df:14cd:93f2
خلاصه :
Class 1st Octet 2nd Octet 3rd Octet 4th Octet
Net ID Host ID
A
Net ID Host ID
B
Net ID Host ID
C
Network Type Address Range Normal Netmask Comments
Class A 001.x.x.x to 126.x.x.x 255.0.0.0 For very large networks
Class B 128.1.x.x to 191.254.x.x 255.255.0.0 For medium size networks
Class C 192.0.1.x to 223.255.254.x 255.255.255.0 For small networks
Class D 224.x.x.x to 239.255.255.255 Used to support multicasting
Class E 240.x.x.x to 247.255.255.255
OSI
بمنظور شناخت مناسب نحوه عملکرد پروتکل در شبکه می بايست با برخی از مدل های رايج شبکه که معماری شبکه را تشريح می نمايند، آشنا گرديد. مدل OSI )Open Systems Interconnection) يک مرجع مناسب در اين زمينه است . اين مدل در سال 1984 توسط ISO ( يک سازمان بين المللی استاندارد سازی با بيش از 130 عضو) ارائه گرديد. در مدل فوق از هفت لايه برای تشريح فرآيندهای مربوط به ارتباطات استفاده می گردد. هريک از لايه ها مسيوليت انجام عمليات خاصی را برعهده دارند.. مدل OSI بعنوان يک مرجع و راهنما برای شناخت عمليات مربوط به ارتباطات استفاده می گردد. بمنظور آشنا ئی با نحوه عملکرد يک شبکه ، مطالعه مدل فوق، مفيد خواهد بود. شکل زير هفت لايه مدل OSI را نشان می دهد.
ارسال و دريافت اطلاعات از طريق لايه های مربوطه در کامپيوترهای فرستنده و گيرنده انجام خواهد شد. داده ها توسط يک برنامه و توسط کاربر توليد خواهند شد ( نظير يک پيام الکترونيکی ) .شروع ارسال داده ها از لايه Application است . در ادامه و با حرکت به سمت پايين، در هر لايه عمليات مربوطه انجام و داده هائی به بسته های اطلاعاتی اضافه خواهد شد. در آخرين لايه ( لايه فيزيکی ) با توجه به محيط انتقال استفاده شده ، داده ها به سيگنالهای الکتريکی، پالس هائی از نور و يا سيگنالهای راديوئی تبديل و از طريق کابل و يا هوا برای کامپيوتر مقصد ارسال خواهند شد. پس از دريافت داده در کامپيوتر مقصد ، عمليات مورد نظر (معکوس عمليات ارسال ) توسط هر يک از لايه ها انجام و در نهايت با رسيدن داده به لايه Application و بکمک يک برنامه، امکان استفاده از اطلاعات ارسالی فراهم خواهد شد. شکل زير نحوه انجام فرآيند فوق را نشان می دهد.
لايه های OSI
همانگونه که اشاره گرديد مدل OSI از هفت لايه متفاوت تشکيل شده است . در ادامه عملکرد هر لايه تشريح می گردد:
- لايه هفت ( Application) . اين لايه با سيستم عامل و يا برنامه های کاربردی ارتباط دارد. کاربران با استفاده از نرم افزارهای کاربردی متفاوت قادر به انجام عمليات مرتبط با شبکه خواهند بود. مثلا" کاربران می توانند اقدام به ارسال فايل خواندن پيام ارسال پيام و ... نمايند.
- لايه شش ( Presentation) . لايه فوق داده های مورد نظر خود را از لايه Application اخذ و آنها را بگونه ای تبديل خواهد کرد که توسط ساير لايه ها قابل استفاده باشد.
- لايه پنج ( Session) . لايه فوق مسئول ايجاد ، پشتيبانی و ارتباطات مربوطه با دستگاه دريافت کننده اطلاعات است .
- لايه چهار ( Transport) . لايه فوق مسئول پشتيبانی کنترل جريان داده ها و و بررسی خطاء و بازيابی اطلاعات بين دستگاه های متفاوت است . کنترل جريان داده ها ، بدين معنی است که لايه فوق در صورتيکه اطلاعاتی از چندين برنامه ارسال شده باشد ، داده های مربوطه به هر برنامه را به يک stream آماده تبديل تا در اختيار شبکه فيزيکی قرار داده شوند.
- لايه سه ( Network) . در لايه فوق روش ارسال داده ها برای دستگاه گيرنده تعيين خواهد شد. پروتکل های منطقی ، روتينگ و آدرس دهی در اين لايه انجام خواهد شد.
- لايه دو (Data). در لايه فوق ، پروتکل های فيزيکی به داده اضافه خواهند شد. در اين لايه نوع شبکه و وضعيت بسته های اطلاعاتی (Packet) نيز تعيين می گردند.
لايه يک (Physical) . لايه فوق در ارتباط مستقيم با سخت افزار بوده و خصايص فيزيکی شبکه نظير : اتصالات ، ولتاژ و زمان را مشخص می نمايد.
مدل OSI بصورت يک مرجع بوده و پروتکل های پشته ای يک و يا چندين لايه از مدل فوق را ترکيب و در يک لايه پياده سازی می نمايند.
پروتکل های پشته ای
يک پروتکل پشته ای ، شامل مجموعه ای از پروتکل ها است که با يکديگر فعاليت نموده تا امکان انجام يک عمليات خاص را برای سخت افزار و يا نرم افزار فراهم نمايند. پروتکل TCP/IP نمونه ای از پروتکل های پشته ای است . پروتکل فوق از چهار لايه استفاده می نمايد
- لايه يک (Network Interface) . لايه فوق ، لايه های Physical و Data را ترکيب و داده های مربوط به دستگاه های موجود در يک شبکه را روت خواهد کرد.
- لايه دو (Internet) . لايه فوق متناظر لايه Network در مدل OSI است . پروتکل اينترنت (IP) ، با استفاده از آدرس IP ( شامل يک مشخصه شبکه و يک مشخصه ميزبان ) ، آدرس دستگاه مورد نظر برای ارتباط را مشخص می نمايد.
- لايه سه (Transport) . لايه فوق متناظر با لايه Transport در مدل OSI است . پروتکل TCP(Trnsport control protocol( در لايه فوق ايفای وظيفه می نمايد
- لايه چهار (Application) . لايه فوق متناظر با لايه های Session,Presentation و Application در مدل OSI است. پروتکل هائی نظير FTP و SMTP در لايه فوق ايفای وظيفه می نمايند.
شبکه های بدون کابل
شبکه های بدون کابل يکی از چندين روش موجود بمنظور اتصال چند کامپيوتر بيکديگر و ايجاد يک شبکه کامپيوتری است . در شبکه های فوق برای ارسال اطلاعات بين کامپيوترهای موجود در شبکه از امواج راديوئی استفاده می شود.
مبانی شبکه های بدون کابل
تکنولوژی شبکه های بدون کابل از ايده " ضرورتی به کابل ها ی جديد نمی باشد" ، استفاده می نمايند. در اين نوع شبکه ها ، تمام کامپيوترها با استفاده از سيگنال هائی راديوئی اقدام به انتشار اطلاعات مورد نظر برای يکديگر می نمايند. اين نوع شبکه ها دارای ساختاری ساده بوده و براحتی می توان يک کامپيوتر متصل به اين نوع از شبکه ها را مکان های ديگر استقرار و کماکن از امکانات شبکه بهره مند گرديد مثلا" در صورتيکه اين نوع شبکه ها را در يک فضای کوچک نظير يک ساختمان اداری ايجاد کرده باشيم و دارای يک کامپيوتر laptop باشيم که از کارت شبکه مخصوص بدون کابل استفاده می نمايد ، در هر مکانی از اداره مورد نظر که مستقر شده باشيم با استفاده از Laptop می توان بسادگی به شبکه متصل و از امکانات مربوطه استفاده کرد.
شبکه های کامپيوتری از نقظه نظر نوع خدمات وسرويس دهی به دو گروه : نظير به نظير و سرويس گيرنده / سرويس دهنده نقسيم می گردند. در شبکه های نظير به نظير هر کامپيوتر قادر به ايفای وظيفه در دو نقش سرويس گيرنده و سرويس دهنده در هر لحظه است . در شبکه های سرويس گيرنده / سرويس دهنده ، هر کامپيوتر صرفا" می تواند يک نقش را بازی نمايد. ( سرويس دهنده يا سرويس گيرنده ) . در شبکه های بدون کابل که بصورت نظير به نظير پياده سازی می گردنند ، هر کامپيوتر قادر به ارتباط مستقيم با هر يک از کامپيوترهای موجود در شبکه است . برخی ديگر از شبکه های بدون کابل بصورت سرويس گيرنده / سرويس دهنده ، پياده سازی می گردند. اين نوع شبکه ها دارای يک Access point می باشند. دستگاه فوق يک کنترل کننده کابلی بوده و قادر به دريافت و ارسال اطلاعات به آداپتورهای بدون کابل ( کارت های شبکه بدون کابل ) نصب شده در هر يک از کامپيوترها می باشند.
چهار نوع متفاوت از شبکه های بدون کابل وجود دارد ( از کند و ارزان تا سريع و گران )
BlueTooth
IrDA
HomeRF)SWAP)
WECA)Wi-Fi)
شبکه های Bluetooth در حال حاضر عموميت نداشته و بنظر قادر به پاسخگوئی به کاربران برای شبکه ها ی با سرعت بالا نمی باشند. IrDA)Infrared Data Association) استانداردی بمنظور ارتباط دستگاههائی است که از سيگنال ها ی نوری مادون قرمز استفاده می نمايند. استاندارد فوق نحوه عمليات کنترل از راه دور، ( توليد شده توسط يک توليد کننده خاص ) و يک دستگاه راه دور ( توليد شده توسط توليد کننده ديگر ) را تبين می کند. دستگاههای IrDA از نورمادون قرمز استفاده می نمايند.
قبل از بررسی مدل های SWAP و Wi-Fi لازم است که در ابتدا با استاندارد اوليه ای که دو مد ل فوق بر اساس آنها ارائه شده اند ، بيشتر آشنا شويم . اولين مشخصات شبکه های اترنت بدو ن کابل با نام IEEE 802.11 توسط موسسه IEEE عرضه گرديد. در استاندارد فوق دو روش بمنظور ارتباط بين دستگاهها با سرعت دو مگابيت در ثانيه مطرح شد. دو روش فوق بشرح زير می باشند :
DSSS)Direct-sequence spread spectrum)
FHSS)Frequency-hopping spread spectrum)
دو روش فوق از تکنولوژی FSK)Frequency-shift keying) استفاده می نمايند. همچنين دو روش فوق از امواج راديوئی Spread-spectrum در محدوده 4/ 2 گيگاهرتز استفاده می نمايند.
Spread Spectrum ، بدين معنی است که داده مورد نظر برای ارسال به بخش های کوچکتر تقسيم و هر يک از آنها با استفاده از فرکانس های گسسته قابل دستيابی در هر زمان ، ارسال خواهند شد. دستگاههائی که از DSSS استفاده می نمايند ، هر بايت داده را به چندين بخش مجزا تقسيم و آنها را بصورت همزمان با استفاده از فرکانس های متفاوت ، ارسال می دارند. DSSS از پهنای باند بسيار بالائی استفاده می نمايد ( تقريبا" 22 مگاهرتز ) دستگاههائی که از FHSS استفاده می نمايند ، دريک زمان پيوسته کوتاه ، اقدام به ارسال داده کرده و با شيفت دادن فرکانس (hop) بخش ديگری از اطلاعات را ارسال می نمايند. با توجه به اينکه هر يک از دستگاههای FHSS که با يکديگر مرتبط می گردند ، بر اساس فرکانس مربوطه ای که می بايست Hop نمايند و از هر فرکانس در يک بازه زمانی بسيار کوتاه استفاده می نمايند ( حدودا" 400 ميلی ثانيه ) ، بنابراين می توان از جندين شبکه FHSS در يک محيط استفاده کرد( بدون اثرات جانبی ) . دستگاههای FHSS صرفا" دارای پهنای باند يک مگاهرتز و يا کمتر می باشند.
HomeRF و SWAP
HomeRF ، اتحاديه ای است که استانداری با نام SWAP)Shared Wireless Access protocol) را ايجاد نموده است . SWAP دارای شش کانال صوتی متفاوت بر اساس استاندارد DECT و 802.11 است. دستگاههای SWAP در هر ثانيه 50 hop ايجاد و در هر ثانيه قادر به ارسال يک مگابيت در ثانيه می باشند. در برخی از مدل ها ميزان ارسال اطلاعات تا دو مگابيت در ثانيه هم می رسد. ، توانائی فوق ارتباط مستقيم به تعداد اينترفيس های موجود در مجيط عملياتی دارد. مزايای SWAP عبارتند از :
قيمت مناسب
نصب آسان
به کابل های اضافه نياز نخواهد بود
دارای Access point نيست
دارای شش کانال صوتی دو طرفه و يک کانال داده است
امکان استفاده از 127 دستگاه در هر شبکه وجود دارد.
امکان داشتن چندين شبکه در يک محل را فراهم می نمايد.
امکان رمزنگاری اطلاعات بمنظور ايمن سازی داده ها وجود دارد.
برخی از اشکالات SWAP عبارتند از :
دارای سرعت بالا نيست ( در حالت عادی يک مگابيت در ثانيه )
دارای دامنه محدودی است ( 75 تا 125 فوت / 23 تا 38 متر )
با دستگاههای FHSS سازگار نيست .
دستگاههای دارای فلز و يا وجود ديوار می تواند باعث افت ارتباطات شود.
استفاده در شبکه های کابلی ، مشکل است .
تراتسيور بدون کابل واقعی بهمراه يک آنتن کوچک در يک کارت ISA , PCI و يا PCMCIA ايجاد( ساخته ) می گردد. در صورتيکه از يک کامپيوتر Laptop استفاده می شود ، کارت PCMCIA بصورت مستقيم به يکی از اسلات های PCMCIA متصل خواهد شد. در کامپيوترهای شخصی ، می بايست از يک کارت اختصاصی ISA ، کارت PCI HomeRF و يا يک کارت PCMCIA بهمراه يک آداپتور مخصوص ، استفاده کرد. با توجه به ضرورت استفاده از کارت های اختصاصی ، صرفا" کامپيوترها را می توان در يک شبکه SWAP استفاده کرد. چاپگرها و ساير وسائل جانبی می بايست مستقيما" به يک کامپيوتر متصل و توسط کامپيوتر مورد نظر بعنوان يک منبع اشتراکی مورد استفاده قرار گيرند.
اکثر شبکه های SWAP بصورت " نظير به نظير " می باشند . برخی از توليدکنندگان اخيرا" بمنظور افزايش دامنه تاثير پذيری در شبکه های بدون کابل ، Access point هائی را به بازار عرضه نموده اند. شبکه های HomeRf نسبت به ساير شبکه های بدون کابل ، دارای قيمت مناسب تری می باشند.
WECA و Wi-Fi
WECA)Wireless Ethernet Compatibility Alliance) رويکرد جديدی را نسبت به HomeRF ارائه نموده است . Wi-Fi ، استانداردی است که به تمام توليدکنندگان برای توليد محصولات مبتی بر استاندارد IEEE 802.11 تاکيد می نمايد . مشخصات فوق FHSS را حذف و تاکيد بر استفاده از DSSS دارد. ( بدليل ظرفيت بالا در نرخ انتقال اطلاعات ) . بر اساس IEEE 802.11b ، هر دستگاه قادر به برقراری ارتباط با سرعت يازده مگابيت در ثانيه است . در صورتيکه سرعت فوق پاسخگو نباشد ، بتدريج سرعت به 5/5 مگابيت در ثانيه ، دو مگابيت در ثانيه و نهايتا" به يک مگابيت در ثانيه تنزل پيدا خواهد کرد. بدين ترتيب شبکه از صلابت و اعتماد بيشتری برخوردار خواهد بود.
مزايای Wi-Fi عبارتند از :
سرعت بالا ( يازده مگابيت در ثانيه )
قابل اعتماد
دارای دامنه بالائی می باشند ( 1.000 فوت يا 305 متر در قضای باز و 250 تا 400 فوت / 76 تا 122 متر در فضای بسته )
با شبکه های کابلی بسادگی ترکيب می گردد.
با دستگاههای DSSS 802.11 ( اوليه ) سازگار است .
برخی از اشکالات Wi-Fi عبارتند از :
گران قيمت می باشند.
پيکربندی و تنظيمات آن مشکل است .
نوسانات سرعت زياد است .
Wi-Fi سرعت شبکه های اترنت را بدون استفاده از کابل در اختيار قرار می دهد. کارت های سازگار با Wi-Fi بمنظور استفاده در شبکه های " نظير به نظير " وجود دارد ، ولی معمولا" Wi-Fi به Access Point نياز خواهد داشت . اغلب Access point ها دارای يک اينترفيس بمنظور اتصال به يک شبکه کابلی اترنت نيز می باشند. اکثر ترانسيورهای Wi-Fi بصورت کارت های PCMCIA عرضه شده اند. برخی از توليدکنندگان کارت های PCI و يا ISA را نيز عرضه نموده اند.
يک شبکه شامل مجموعه ای از دستگاهها ( کامپيوتر ، چاپگر و ... ) بوده که با استفاده از يک روش ارتباطی ( کابل ، امواج راديوئی ، ماهواره ) و بمنظور اشتراک منابع فيزيکی ( چاپگر) و اشتراک منابع منطقی ( فايل ) به يکديگر متصل می گردند. شبکه ها می توانند با يکديگر نيز مرتبط شده و شامل زير شبکه هائی باشند.
تفسيم بندی شبکه ها
.شبکه های کامپيوتری را بر اساس مولفه های متفاوتی تقسيم بندی می نمايند. در ادامه به برخی از متداولترين تقسيم بندی های موجود اشاره می گردد .
● تقسيم بندی بر اساس نوع وظايف . کامپيوترهای موجود در شبکه را با توجه به نوع وظايف مربوطه به دو گروه عمده : سرويس دهندگان (Servers) و يا سرويس گيرندگان (Clients) تقسيم می نمايند. کامپيوترهائی در شبکه که برای ساير کامپيوترها سرويس ها و خدماتی را ارائه می نمايند ، سرويس دهنده ناميده می گردند. کامپيوترهائی که از خدمات و سرويس های ارائه شده توسط سرويس دهندگان استفاده می کنند ، سرويس گيرنده ناميده می شوند .
در شبکه های Client-Server ، يک کامپيوتر در شبکه نمی تواند هم بعنوان سرويس دهنده و هم بعنوان سرويس گيرنده ، ايفای وظيفه نمايد.
در شبکه های Peer-To-Peer ، يک کامپيوتر می تواند هم بصورت سرويس دهنده و هم بصورت سرويس گيرنده ايفای وظيفه نمايد.
يک شبکه LAN در ساده ترين حالت از اجزای زير تشکيل شده است :
- دو کامپيوتر شخصی . يک شبکه می تواند شامل چند صد کامپيوتر باشد. حداقل يکی از کامپيوترها می بايست بعنوان سرويس دهنده مشخص گردد. ( در صورتيکه شبکه از نوع Client-Server باشد ). سرويس دهنده، کامپيوتری است که هسته اساسی سيستم عامل بر روی آن نصب خواهد شد.
- يک عدد کارت شبکه (NIC) برای هر دستگاه. کارت شبکه نظير کارت هائی است که برای مودم و صدا در کامپيوتر استفاده می گردد. کارت شبکه مسئول دريافت ، انتقال ، سازماندهی و ذخيره سازی موقت اطلاعات در طول شبکه است . بمنظور انجام وظايف فوق کارت های شبکه دارای پردازنده ، حافظه و گذرگاه اختصاصی خود هستند.
● تقسيم بندی بر اساس توپولوژی . الگوی هندسی استفاده شده جهت اتصال کامپيوترها ، توپولوژی ناميده می شود. توپولوژی انتخاب شده برای پياده سازی شبکه ها، عاملی مهم در جهت کشف و برطرف نمودن خطاء در شبکه خواهد بود. انتخاب يک توپولوژی خاص نمی تواند بدون ارتباط با محيط انتقال و روش های استفاده از خط مطرح گردد. نوع توپولوژی انتخابی جهت اتصال کامپيوترها به يکديگر ، مستقيما" بر نوع محيط انتقال و روش های استفاده از خط تاثير می گذارد. با توجه به تاثير مستقيم توپولوژی انتخابی در نوع کابل کشی و هزينه های مربوط به آن ، می بايست با دقت و تامل به انتخاب توپولوژی يک شبکه همت گماشت . عوامل مختلفی جهت انتخاب يک توپولوژی بهينه مطرح می شود. مهمترين اين عوامل بشرح ذيل است :
- هزينه . هر نوع محيط انتقال که برای شبکه LAN انتخاب گردد، در نهايت می بايست عمليات نصب شبکه در يک ساختمان پياده سازی گردد. عمليات فوق فرآيندی طولانی جهت نصب کانال های مربوطه به کابل ها و محل عبور کابل ها در ساختمان است . در حالت ايده آل کابل کشی و ايجاد کانال های مربوطه می بايست قبل از تصرف و بکارگيری ساختمان انجام گرفته باشد. بهرحال می بايست هزينه نصب شبکه بهينه گردد.
- انعطاف پذيری . يکی از مزايای شبکه های LAN ، توانائی پردازش داده ها و گستردگی و توزيع گره ها در يک محيط است . بدين ترتيب توان محاسباتی سيستم و منابع موجود در اختيار تمام استفاده کنندگان قرار خواهد گرفت . در ادارات همه چيز تغيير خواهد کرد.( لوازم اداری، اتاقها و ... ) . توپولوژی انتخابی می بايست بسادگی امکان تغيير پيکربندی در شبکه را فراهم نمايد. مثلا" ايستگاهی را از نقطه ای به نقطه ديگر انتقال و يا قادر به ايجاد يک ايستگاه جديد در شبکه باشيم .
سه نوع توپولوژی رايج در شبکه های LAN استفاده می گردد :
BUS
STAR
RING
توپولوژی BUS . يکی از رايجترين توپولوژی ها برای پياده سازی شبکه های LAN است . در مدل فوق از يک کابل بعنوان ستون فقرات اصلی در شبکه استفاده شده و تمام کامپيوترهای موجود در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده ) به آن متصل می گردند.
مزايای توپولوژی BUS
- کم بودن طول کابل . بدليل استفاده از يک خط انتقال جهت اتصال تمام کامپيوترها ، در توپولوژی فوق از کابل کمی استفاده می شود.موضوع فوق باعث پايين آمدن هزينه نصب و ايجاد تسهيلات لازم در جهت پشتيبانی شبکه خواهد بود.
- ساختار ساده . توپولوژی BUS دارای يک ساختار ساده است . در مدل فوق صرفا" از يک کابل برای انتقال اطلاعات استفاده می شود.
- توسعه آسان . يک کامپيوتر جديد را می توان براحتی در نقطه ای از شبکه اضافه کرد. در صورت اضافه شدن ايستگاههای بيشتر در يک سگمنت ، می توان از تقويت کننده هائی به نام Repeater استفاده کرد.
معايب توپولوژی BUS
- مشکل بودن عيب يابی . با اينکه سادگی موجود در تويولوژی BUS امکان بروز اشتباه را کاهش می دهند، ولی در صورت بروز خطاء کشف آن ساده نخواهد بود. در شبکه هائی که از توپولوژی فوق استفاده می نمايند ، کنترل شبکه در هر گره دارای مرکزيت نبوده و در صورت بروز خطاء می بايست نقاط زيادی بمنظور تشخيص خطاء بازديد و بررسی گردند.
- ايزوله کردن خطاء مشکل است . در صورتيکه يک کامپيوتر در توپولوژی فوق دچار مشکل گردد ، می بايست کامپيوتر را در محلی که به شبکه متصل است رفع عيب نمود. در موارد خاص می توان يک گره را از شبکه جدا کرد. در حالتيکه اشکال در محيط انتقال باشد ، تمام يک سگمنت می بايست از شبکه خارج گردد.
- ماهيت تکرارکننده ها . در موارديکه برای توسعه شبکه از تکرارکننده ها استفاده می گردد، ممکن است در ساختار شبکه تغييراتی نيز داده شود. موضوع فوق مستلزم بکارگيری کابل بيشتر و اضافه نمودن اتصالات مخصوص شبکه است .
توپولوژی STAR . در اين نوع توپولوژی همانگونه که از نام آن مشخص است ، از مدلی شبيه "ستاره" استفاده می گردد. در اين مدل تمام کامپيوترهای موجود در شبکه معمولا" به يک دستگاه خاص با نام " هاب " متصل خواهند شد.
مزايای توپولوژی STAR
- سادگی سرويس شبکه . توپولوژی STAR شامل تعدادی از نقاط اتصالی در يک نقطه مرکزی است . ويژگی فوق تغيير در ساختار و سرويس شبکه را آسان می نمايد.
- در هر اتصال يکدستگاه . نقاط اتصالی در شبکه ذاتا" مستعد اشکال هستند. در توپولوژی STAR اشکال در يک اتصال ، باعث خروج آن خط از شبکه و سرويس و اشکال زدائی خط مزبور است . عمليات فوق تاثيری در عملکرد ساير کامپيوترهای موجود در شبکه نخواهد گذاشت .
- کنترل مرکزی و عيب يابی . با توجه به اين مسئله که نقطه مرکزی مستقيما" به هر ايستگاه موجود در شبکه متصل است ، اشکالات و ايرادات در شبکه بسادگی تشخيص و مهار خواهند گرديد.
- روش های ساده دستيابی . هر اتصال در شبکه شامل يک نقطه مرکزی و يک گره جانبی است . در چنين حالتی دستيابی به محيط انتقال حهت ارسال و دريافت اطلاعات دارای الگوريتمی ساده خواهد بود.
معايب توپولوژی STAR
- زياد بودن طول کابل . بدليل اتصال مستقيم هر گره به نقطه مرکزی ، مقدار زيادی کابل مصرف می شود. با توجه به اينکه هزينه کابل نسبت به تمام شبکه ، کم است ، تراکم در کانال کشی جهت کابل ها و مسائل مربوط به نصب و پشتيبنی آنها بطور قابل توجهی هزينه ها را افزايش خواهد داد.
- مشکل بودن توسعه . اضافه نمودن يک گره جديد به شبکه مستلزم يک اتصال از نقطه مرکزی به گره جديد است . با اينکه در زمان کابل کشی پيش بينی های لازم جهت توسعه در نظر گرفته می شود ، ولی در برخی حالات نظير زمانيکه طول زيادی از کابل مورد نياز بوده و يا اتصال مجموعه ای از گره های غير قابل پيش بينی اوليه ، توسعه شبکه را با مشکل مواجه خواهد کرد.
- وابستگی به نقطه مرکزی . در صورتيکه نقطه مرکزی ( هاب ) در شبکه با مشکل مواجه شود ، تمام شبکه غيرقابل استفاده خواهد بود.
توپولوژی RING . در اين نوع توپولوژی تمام کامپيوترها بصورت يک حلقه به يکديگر مرتبط می گردند. تمام کامپيوترهای موجود در شبکه ( سرويس دهنده ، سرويس گيرنده ) به يک کابل که بصورت يک دايره بسته است ، متصل می گردند. در مدل فوق هر گره به دو و فقط دو همسايه مجاور خود متصل است . اطلاعات از گره مجاور دريافت و به گره بعدی ارسال می شوند. بنابراين داده ها فقط در يک جهت حرکت کرده و از ايستگاهی به ايستگاه ديگر انتقال پيدا می کنند.
مزايای توپولوژی RING
- کم بودن طول کابل . طول کابلی که در اين مدل بکار گرفته می شود ، قابل مقايسه به توپولوژی BUS نبوده و طول کمی را در بردارد. ويژگی فوق باعث کاهش تعداد اتصالات ( کانکتور) در شبکه شده و ضريب اعتماد به شبکه را افزايش خواهد داد.
- نياز به فضائی خاص جهت انشعابات در کابل کشی نخواهد بود.بدليل استفاده از يک کابل جهت اتصال هر گره به گره همسايه اش ، اختصاص محل هائی خاص بمنظور کابل کشی ضرورتی نخواهد داشت .
- مناسب جهت فيبر نوری . استفاده از فيبر نوری باعث بالا رفتن نرخ سرعت انتقال اطلاعات در شبکه است. چون در توپولوژی فوق ترافيک داده ها در يک جهت است ، می توان از فيبر نوری بمنظور محيط انتقال استفاده کرد.در صورت تمايل می توان در هر بخش ازشبکه از يک نوع کابل بعنوان محيط انتقال استفاده کرد . مثلا" در محيط های ادرای از مدل های مسی و در محيط کارخانه از فيبر نوری استفاده کرد.
معايب توپولوژی RING
- اشکال در يک گره باعث اشکال در تمام شبکه می گردد. در صورت بروز اشکال در يک گره ، تمام شبکه با اشکال مواجه خواهد شد. و تا زمانيکه گره معيوب از شبکه خارج نگردد ، هيچگونه ترافيک اطلاعاتی را روی شبکه نمی توان داشت .
- اشکال زدائی مشکل است . بروز اشکال در يک گره می تواند روی تمام گرههای ديگر تاثير گذار باشد. بمنظور عيب يابی می بايست چندين گره بررسی تا گره مورد نظر پيدا گردد.
- تغيير در ساختار شبکه مشکل است . در زمان گسترش و يا اصلاح حوزه جغرافيائی تحت پوشش شبکه ، بدليل ماهيت حلقوی شبکه مسائلی بوجود خواهد آمد .
- توپولوژی بر روی نوع دستيابی تاثير می گذارد. هر گره در شبکه دارای مسئوليت عبور دادن داده ای است که از گره مجاور دريافت داشته است . قبل از اينکه يک گره بتواند داده خود را ارسال نمايد ، می بايست به اين اطمينان برسد که محيط انتقال برای استفاده قابل دستيابی است .
● تقسيم بندی بر اساس حوزه جغرافی تحت پوشش . شبکه های کامپيوتری با توجه به حوزه جغرافيائی تحت پوشش به سه گروه تقسيم می گردند :
شبکه های محلی ( کوچک ) LAN
شبکه های متوسط MAN
شبکه های گسترده WAN
شبکه های LAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع از شبکه ها پوشش داده می شود ، يک محيط کوچک نظير يک ساختمان اداری است . اين نوع از شبکه ها دارای ويژگی های زير می باشند :
توانائی ارسال اطلاعات با سرعت بالا
محدوديت فاصله
قابليت استفاده از محيط مخابراتی ارزان نظير خطوط تلفن بمنظور ارسال اطلاعات
نرخ پايين خطاء در ارسال اطلاعات با توجه به محدود بودن فاصله
شبکه های MAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه يک شهر و يا شهرستان است . ويژگی های اين نوع از شبکه ها بشرح زير است :
پيچيدگی بيشتر نسبت به شبکه های محلی
قابليت ارسال تصاوير و صدا
قابليت ايجاد ارتباط بين چندين شبکه
شبکه های WAN . حوزه جغرافيائی که توسط اين نوع شبکه ها پوشش داده می شود ، در حد و اندازه کشور و قاره است . ويژگی اين نوع شبکه ها بشرح زير است :
قابليت ارسال اطلاعات بين کشورها و قاره ها
قابليت ايجاد ارتباط بين شبکه های LAN
سرعت پايين ارسال اطلاعات نسبت به شبکه های LAN
نرخ خطای بالا با توجه به گستردگی محدوده تحت پوشش
● کابل در شبکه
در شبکه های محلی از کابل بعنوان محيط انتقال و بمنظور ارسال اطلاعات استفاده می گردد.ازچندين نوع کابل در شبکه های محلی استفاده می گردد. در برخی موارد ممکن است در يک شبکه صرفا" از يک نوع کابل استفاده و يا با توجه به شرايط موجود از چندين نوع کابل استفاده گردد. نوع کابل انتخاب شده برای يک شبکه به عوامل متفاوتی نظير : توپولوژی شبکه، پروتکل و اندازه شبکه بستگی خواهد داشت . آگاهی از خصايص و ويژگی های متفاوت هر يک از کابل ها و تاثير هر يک از آنها بر ساير ويژگی های شبکه، بمنظور طراحی و پياده سازی يک شبکه موفق بسيار لازم است .
- کابل Unshielded Twisted pair )UTP)
متداولترين نوع کابلی که در انتقال اطلاعات استفاده می گردد ، کابل های بهم تابيده می باشند. اين نوع کابل ها دارای دو رشته سيم به هم پيچيده بوده که هر دو نسبت زمين دارای يک امپدانش يکسان می باشند. بدين ترتيب امکان تاثير پذيری اين نوع کابل ها از کابل های مجاور و يا ساير منابع خارجی کاهش خواهد يافت . کابل های بهم تابيده دارای دو مدل متفاوت : Shielded ( روکش دار ) و Unshielded ( بدون روکش ) می باشند. کابل UTP نسبت به کابل STP بمراتب متداول تر بوده و در اکثر شبکه های محلی استفاده می گردد.کيفيت کابل های UTP متغير بوده و از کابل های معمولی استفاده شده برای تلفن تا کابل های با سرعت بالا را شامل می گردد. کابل دارای چهار زوج سيم بوده و درون يک روکش قرار می گيرند. هر زوج با تعداد مشخصی پيچ تابانده شده ( در واحد اينچ ) تا تاثير پذيری آن از ساير زوج ها و ياساير دستگاههای الکتريکی کاهش يابد.
کابل های UTP دارای استانداردهای متعددی بوده که در گروههای (Categories) متفاوت زير تقسيم شده اند:
Type کاربرد
Cat 1 فقط صوت ( کابل های تلفن )
Cat 2 داده با سرعت 4 مگابيت در ثانيه
Cat 3 داده با سرعت 10 مگابيت در ثانيه
Cat 4 داده با سرعت 20 مگابيت در ثانيه
Cat 5 داده با سرعت 100 مگابيت در ثانيه
مزايای کابل های بهم تابيده :
سادگی و نصب آسان
انعطاف پذيری مناسب
دارای وزن کم بوده و براحتی بهم تابيده می گردند.
معايب کابل های بهم تابيده :
تضعيف فرکانس
بدون استفاده از تکرارکننده ها ، قادر به حمل سيگنال در مسافت های طولانی نمی باشند.
پايين بودن پهنای باند
بدليل پذيرش پارازيت در محيط های الکتريکی سنگين بخدمت گرفته نمی شوند.
کانکتور استاندارد برای کابل های UTP ، از نوع RJ-45 می باشد. کانکتور فوق شباهت زيادی به کانکتورهای تلفن (RJ-11) دارد. هر يک از پين های کانکتور فوق می بايست بدرستی پيکربندی گردند. (RJ:Registered Jack)
- کابل کواکسيال
يکی از مهمترين محيط های انتقال در مخابرات کابل کواکسيال و يا هم محور می باشد . اين نوع کابل ها از سال 1936 برای انتقال اخبار و اطلاعات در دنيار به کار گرفته شده اند. در اين نوع کابل ها، دو سيم تشکيل دهنده يک زوج ، از حالت متقارن خارج شده و هر زوج از يک سيم در مغز و يک لايه مسی بافته شده در اطراف آن تشکيل می گردد. در نوع ديگر کابل های کواکسيال ، به حای لايه مسی بافته شده ، از تيوپ مسی استوانه ای استفاده می شود. ماده ای پلاستيکی اين دو هادی را از يکديگر جدا می کند. ماده پلاستيکی ممکن است بصورت ديسکهای پلاستيکی يا شيشه ای در فواصل مختلف استفاده و مانع از تماس دو هادی با يکديگر شود و يا ممکن است دو هادی در تمام طول کابل بوسيله مواد پلاستيکی از يکديگر جدا گردند.
مزايای کابل های کواکسيال :
قابليت اعتماد بالا
ظرفيت بالای انتقال ، حداکثر پهنای باند 300 مگاهرتز
دوام و پايداری خوب
پايطن بودن مخارج نگهداری
قابل استفاده در سيستم های آنالوگ و ديجيتال
هزينه پائين در زمان توسعه
پهنای باند نسبتا" وسيع که مورد استفاده اکثر سرويس های مخابراتی از جمله تله کنفرانس صوتی و تصويری است .
معايب کابل های کواکسيال :
مخارج بالای نصب
نصب مشکل تر نسبت به کابل های بهم تابيده
محدوديت فاصله
نياز به استفاده از عناصر خاص برای انشعابات
از کانکتورهای BNC)Bayone -Neill - Concelman) بهمراه کابل های کواکسيال استفاده می گردد. اغلب کارت های شبکه دارای کانکتورهای لازم در اين خصوص می باشند.
- فيبر نوری
يکی از جديدترين محيط های انتقال در شبکه های کامپيوتری ، فيبر نوری است . فيبر نوری از يک ميله استوانه ای که هسته ناميده می شود و جنس آن از سيليکات است تشکيل می گردد. شعاع استوانه بين دو تا سه ميکرون است . روی هسته ، استوانه ديگری ( از همان جنس هسته ) که غلاف ناميده می شود ، استقرار می يابد. ضريب شکست هسته را با M1 و ضريب شکست غلاف را با M2 نشان داده و همواره M1>M2 است . در اين نوع فيبرها ، نور در اثر انعکاسات کلی در فصل مشترک هسته و غلاف ، انتشار پيدا خواهد کرد. منابع نوری در اين نوع کابل ها ، ديود ليزری و يا ديودهای ساطع کننده نور می باشند.منابع فوق ، سيگنال های الکتريکی را به نور تبديل می نمايند.
مزايای فيبر نوری :
حجم و وزن کم
پهنای باند بالا
تلفات سيگنال کم و در نتيجه فاصله تقويت کننده ها زياد می گردد.
فراوانی مواد تشکيل دهنده آنها
مصون بودن از اثرات القاهای الکترو معناطيسی مدارات ديگر
آتش زا نبودن آنها بدليل عدم وجود پالس الکتريکی در آنها
مصون بودن در مقابل عوامل جوی و رطوبت
سهولت در امر کابل کشی و نصب
استفاده در شبکه های مخابراتی آنالوگ و ديجيتال
مصونيت در مقابل پارازيت
معايب فيبر نوری :
براحتی شکسته شده و می بايست دارای يک پوشش مناسب باشند. مسئله فوق با ظهور فيبر های تمام پلاستيکی و پلاستيکی / شيشه ای کاهش پيدا کرده است .
اتصال دو بخش از فيبر يا اتصال يک منبع نور به فيبر ، فرآيند دشواری است . در چنين حالتی می توان از فيبرهای ضخيم تر استفاده کرد اما اين مسئله باعث تلفات زياد و کم شدن پهنای باند می گردد.
از اتصالات T شکل در فيبر نوری نمی توان جهت گرفتن انشهاب استفاده نمود. در چنين حالتی فيبر می بايست بريده شده و يک Detector اضافه گردد. دستگاه فوفق می بايست قادر به دريافت و تکرار سيگنال را داشته باشد.
تقويت سيگنال نوری يکی از مشکلات اساسی در زمينه فيبر نوری است . برای تقويت سيگنال می بايست سيگنال های توری به سيگنال های الکتريکی تبديل ، تقويت و مجددا" به علائم نوری تبديل شوند.
کابل های استفاده شده در شبکه های اترنت
Specification Cable Type Maximum length
10BaseT Unshielded Twisted Pair 100 meters
10Base2 Thin Coaxial 185 meters
10Base5 Thick Coaxial 500 meters
10BaseF Fiber Optic 2000 meters
100BaseT Unshielded Twisted Pair 100 meters
100BaseTX Unshielded Twisted Pair 220 meters
شبکه اترنت
دستيابی به اطلاعات با روش های مطمئن و با سرعت بالا يکی از رموز موفقيت هر سازمان و موسسه است . طی ساليان اخير هزاران پرونده و کاغذ که حاوی اطلاعات با ارزش برای يک سازمان بوده ، در کامپيوتر ذخيره شده اند. با تغذيه دريائی از اطلاعات به کامپيوتر ، امکان مديريت الکترونيکی اطلاعات فراهم شده است . کاربران متفاوت در اقصی نقاط جهان قادر به اشتراک اطلاعات بوده و تصويری زيبا از همياری و همکاری اطلاعاتی را به نمايش می گذارند.
شبکه های کامپيوتری در اين راستا و جهت نيل به اهداف فوق نقش بسيار مهمی را ايفاء می نمايند.اينترنت که عالی ترين تبلور يک شبکه کامپيوتری در سطح جهان است، امروزه در مقياس بسيار گسترده ای استفاده شده و ارائه دهندگان اطلاعات ، اطلاعات و يا فرآورده های اطلاعاتی خود را در قالب محصولات توليدی و يا خدمات در اختيار استفاده کنندگان قرار می دهند. وب که عالی ترين سرويس خدماتی اينترنت می باشد کاربران را قادر می سازد که در اقصی نقاط دنيا اقدام به خريد، آموزش ، مطالعه و ... نمايند.
با استفاده از شبکه، يک کامپيوتر قادر به ارسال و دريافت اطلاعات از کامپيوتر ديگر است . اينترنت نمونه ای عينی از يک شبکه کامپيوتری است . در اين شبکه ميليون ها کامپيوتر در اقصی نقاط جهان به يکديگر متصل شده اند.اينترنت شبکه ای است مشتمل بر زنجيره ای از شبکه های کوچکتراست . نقش شبکه های کوچک برای ايجاد تصويری با نام اينترنت بسيار حائز اهميت است . تصويری که هر کاربر با نگاه کردن به آن گمشده خود را در آن پيدا خواهد کرد. در اين بخش به بررسی شبکه های کامپيوتری و جايگاه مهم آنان در زمينه تکنولوژی اطلاعات و مديريت الکترونيکی اطلاعات خواهيم داشت .
شبکه های محلی و شبکه های گسترده
تاکنون شبکه های کامپيوتری بر اساس مولفه های متفاوتی تقسيم بندی شده اند. يکی از اين مولفه ها " حوزه جغرافيائی " يک شبکه است . بر همين اساس شبکه ها به دو گروه عمده LAN)Local area network) و WAN)Wide area network) تقسيم می گردند. در شبکه های LAN مجموعه ای از دستگاه های موجود در يک حوزه جغرافيائی محدود، نظير يک ساختمان به يکديگر متصل می گردند . در شبکه های WAN تعدادی دستگاه که از يکديگر کيلومترها فاصله دارند به يکديگر متصل خواهند شد. مثلا" اگر دو کتابخانه که هر يک در يک ناحيه از شهر بزرگی مستقر می باشند، قصد اشتراک اطلاعات را داشته باشند، می بايست شبکه ای WAN ايجاد و کتابخانه ها را به يکديگر متصل نمود. برای اتصال دو کتابخانه فوق می توان از امکانات مخابراتی متفاوتی نظير خطوط اختصاصی (Leased) استفاده نمود. شبکه های LAN نسبت به شبکه های WAN دارای سرعت بيشتری می باشند. با رشد و توسعه دستگاههای متفاوت مخابراتی ميزان سرعت شبکه های WAN ، تغيير و بهبود پيدا کرده است . امروزه با بکارگيری و استفاده از فيبر نوری در شبکه های LAN امکان ارتباط دستگاههای متعدد که در مسافت های طولانی نسبت بيکديگر قرار دارند، فراهم شده است .
اترنت
در سال 1973 پژوهشگری با نام " Metcalfe" در مرکز تحقيقات شرکت زيراکس، اولين شبکه اترنت را بوجود آورد.هدف وی ارتباط کامپيوتر به يک چاپگر بود. وی روشی فيزيکی بمنظور کابل کشی بين دستگاههای متصل بهم در اترنت ارائه نمود. اترنت در مدت زمان کوتاهی بعنوان يکی از تکنولوژی های رايج برای برپاسازی شبکه در سطح دنيا مطرح گرديد. همزمان با پيشرفت های مهم در زمينه شبکه های کامپيوتری ، تجهيزات و دستگاه های مربوطه، شبکه های اترنت نيز همگام با تحولات فوق شده و قابليت های متفاوتی را در بطن خود ايجاد نمود. با توجه به تغييرات و اصلاحات انجام شده در شبکه های اترنت ،عملکرد و نحوه کار آنان نسبت به شبکه های اوليه تفاوت چندانی نکرده است . در اترنت اوليه، ارتباط تمام دستگاه های موجود در شبکه از طريق يک کابل انجام می گرفت که توسط تمام دستگاهها به اشتراک گذاشته می گرديد. پس از اتصال يک دستگاه به کابل مشترک ، می بايست پتانسيل های لازم بمنظور ايجاد ارتباط با ساير دستگاههای مربوطه نيز در بطن دستگاه وجود داشته باشد (کارت شبکه ) . بدين ترتيب امکان گسترش شبکه بمنظور استفاده از دستگاههای چديد براحتی انجام و نيازی به اعمال تغييرات بر روی دستگاههای موجود در شبکه نخواهد بود.
اترنت يک تکنولوژی محلی (LAN) است. اکثر شبکه های اوليه در حد و اندازه يک ساختمان بوده و دستگاهها نزديک به هم بودند. دستگاههای موجود بر روی يک شبکه اترنت صرفا" قادر به استفاده از چند صد متر کابل بيشترنبودند.اخيرا" با توجه به توسعه امکانات مخابراتی و محيط انتقال، زمينه استقرار دستگاههای موجود در يک شبکه اترنت با مسافت های چند کيلومترنيز فراهم شده است .
پروتکل
پروتکل در شبکه های کامپيوتری به مجموعه قوانينی اطلاق می گردد که نحوه ارتباطات را قانونمند می نمايد. نقش پروتکل در کامپيوتر نظير نقش زبان برای انسان است . برای مطالعه يک کتاب نوشته شده به فارسی می بايست خواننده شناخت مناسبی از زبان فارسی را داشته باشد. بمنظور ارتباط موفقيت آميز دو دستگاه در شبکه می بايست هر دو دستگاه از يک پروتکل مشابه استفاده نمايند.
اصطلاحات اترنت
شبکه های اترنت از مجموعه قوانين محدودی بمنظور قانونمند کردن عمليات اساسی خود استفاده می نمايند. بمنظور شناخت مناسب قوانين موجود لازم است که با برخی از اصطلاحات مربوطه در اين زمينه بيشتر آشنا شويم :
Medium (محيط انتقال ) . دستگاههای اترنت از طريق يک محيط انتقال به يکديگر متصل می گردند.
Segment (سگمنت ) . به يک محيط انتقال به اشتراک گذاشته شده منفرد، " سگمنت " می گويند.
Node ( گره ) . دستگاههای متصل شده به يک Segment را گره و يا " ايستگاه " می گويند.
Frame (فريم) . به يک بلاک اطلاعات که گره ها از طريق ارسال آنها با يکديگر مرتبط می گردند، اطلاق می گردد
فريم ها مشابه جملات در زبانهای طبيعی ( فارسی، انگليسی ... ) می باشند. در هر زبان طبيعی برای ايجاد جملات، مجموعه قوانينی وجود دارد مثلا" يک جمله می بايست دارای موضوع و مفهوم باشد. پروتکل های اترنت مجموعه قوانين لازم برای ايجاد فريم ها را مشخص خواهند کرد .اندازه يک فريم محدود بوده ( دارای يک حداقل و يک حداکثر ) و مجموعه ای از اطلاعات ضروری و مورد نيار می بايست در فريم وجود داشته باشد. مثلا" يک فريم می بايست دارای آدرس های مبداء و مقصد باشد. آدرس های فوق هويت فرستنده و دريافت کننده پيام را مشخص خواهد کرد. آدرس بصورت کاملا" اختصاصی يک گره را مشخص می نمايد.( نظير نام يک شخص که بيانگر يک شخص خاص است ) . دو دستگاه متفاوت اترنت نمی توانند دارای آدرس های يکسانی باشند.
يک سيگنال اترنت بر روی محيط انتقال به هر يک از گره های متصل شده در محيط انتقال خواهد رسيد. بنابراين مشخص شدن آدرس مقصد، بمنظوردريافت پيام نقشی حياتی دارد. مثلا" در صورتيکه کامپيوتر B ( شکل بالا) اطلاعاتی را برای چاپگر C ارسال می دارد کامپيوترهای A و D نيز فريم را دريافت و آن را بررسی خواهند کرد. هر ايستگاه زمانيکه فريم را دريافت می دارد، آدرس آن را بررسی تا مطمئن گردد که پيام برای وی ارسال شده است يا خير؟ در صورتيکه پيام برای ايستگاه مورد نظر ارسال نشده باشد، ايستگاه فريم را بدون بررسی محتويات آن کنار خواهد گذاشت ( عدم استفاده ).
يکی از نکات قابل توجه در رابطه با آدرس دهی اترنت، پياده سازی يک آدرس Broadcast است . زمانيکه آدرس مقصد يک فريم از نوع Broadcast باشد، تمام گره های موجود در شبکه آن را دريافت و پردازش خواهند کرد.
CSMA/CD
تکنولوژی CSMA/CD )carrier-sense multiple access with collision detection ) مسئوليت تشريح و تنظيم نحوه ارتباط گره ها با يکديگررا برعهده دارد. با اينکه واژه فوق پيچيده بنظر می آيد ولی با تقسيم نمودن واژه فوق به بخش های کوچکتر، می توان با نقش هر يک از آنها سريعتر آشنا گرديد.بمنظور شناخت تکنولوژی فوق مثال زير را در نظر بگيريد :
فرض کنيد سگمنت اترنت، مشابه يک ميز ناهارخوری باشد. چندين نفر ( نظير گره ) دور تا دور ميز نشسته و به گفتگو مشغول می باشند. واژه multiple access ( دستيابی چندگانه) بدين مفهوم است که : زمانيکه يک ايستگاه اترنت اطلاعاتی را ارسال می دارد تمام ايستگاههای ديگر موجود ( متصل ) در محيط انتقال ، نيز از انتقال اطلاعات آگاه خواهند شد.(.نظير صحبت کردن يک نفر در ميز ناهار خوری و گوش دادن سايرين ). فرض کنيد که شما نيز بر روی يکی از صندلی های ميز ناهار خوری نشسته و قصد حرف زدن را داشته باشيد، در همان زمان فرد ديگری در حال سخن گفتن است در اين حالت می بايست شما در انتظار اتمام سخنان گوينده باشيد. در پروتکل اترنت وضعيت فوق carrier sense ناميده می شود.قبل از اينکه ايستگاهی قادر به ارسال اطلاعات باشد می بايست گوش خود را بر روی محيط انتقال گذاشته و بررسی نمايد که آيا محيط انتقال آزاد است ؟ در صورتيکه صدائی از محيط انتقال به گوش ايستگاه متقاضی ارسال اطلاعات نرسد، ايستگاه مورد نظر قادر به استفاده از محيط انتقال و ارسال اطلاعات خواهد بود.
Carrier-sense multiple access شروع يک گفتگو را قانونمند و تنظيم می نمايد ولی در اين رابطه يک نکته ديگر وجود دارد که می بايست برای آن نيز راهکاری اتخاذ شود.فرض کنيد در مثال ميز ناهار خوری در يک لحظه سکوتی حاکم شود و دو نفر نيز قصد حرف زدن را داشته باشند.در چنين حالتی در يک لحظه سکوت موجود توسط دو نفر تشخيص و بلافاصله هر دو تقريبا" در يک زمان يکسان شروع به حرف زدن می نمايند.چه اتفاقی خواهد افتاد ؟ در اترنت پديده فوق را تصادم (Collision) می گويند و زمانی اتفاق خواهد افتاد که دو ايستگاه قصد استفاده از محيط انتقال و ارسال اطلاعات را بصورت همزمان داشته باشند. در گفتگوی انسان ها ، مشکل فوق را می توان بصورت کاملا" دوستانه حل نمود. ما سکوت خواهيم کرد تا اين شانس به سايرين برای حرف زدن داده شود.همانگونه که در زمان حرف زدن من، ديگران اين فرصت را برای من ايجاد کرده بودند! ايستگاههای اترنت زمانيکه قصد ارسال اطلاعات را داشته باشند، به محيط انتقال گوش فرا داده تا به اين اطمينان برسند که تنها ايستگاه موجود برای ارسال اطلاعات می باشند. در صورتيکه ايستگاههای ارسال کننده اطلاعات متوجه نقص در ارسال اطلاعات خود گردند ،از بروز يک تصادم در محيط انتقال آگاه خواهند گرديد. در زمان بروز تصادم ، هر يک از ايستگاههای مربوطه به مدت زمانی کاملا" تصادفی در حالت انتظار قرار گرفته و پس از اتمام زمان انتظار می بايست برای ارسال اطلاعات شرط آزاد بودن محيط انتقال را بررسی نمايند! توقف تصادفی و تلاش مجدد يکی از مهمترين بخش های پروتکل است .
محدوديت های اترنت
يک شبکه اترنت دارای محدوديت های متفاوت از ابعاد گوناگون (بکارگيری تجهيزات ) است .طول کابلی که تمام ايستگاهها بصورت اشتراکی از آن بعنوان محيط انتقال استفاده می نمايند يکی از شاخص ترين موارد در اين زمنيه است . سيگنال های الکتريکی در طول کابل بسرعت منتشر می گردند. همزمان با طی مسافتی، سيگنال ها ضعيف می گردند. وچود ميدان های الکتريکی که توسط دستگاههای مجاور کابل نظيرلامپ های فلورسنت ايجاد می گردد ، باعث تلف شدن سيگنال می گردد. طول کابل شبکه می بايست کوتاه بوده تا امکان دريافت سيگنال توسط دستگاه های موجود در دو نقطه ابتدائی و انتهائی کابل بصورت شفاف و با حداقل تاخير زمانی فراهم گردد. همين امر باعث بروز محدوديت در طول کابل استفاده شده، می گردد
پروتکل CSMA/CD امکان ارسال اطلاعات برای صرفا" يک دستگاه را در هر لحظه فراهم می نمايد، بنابراين محدوديت هائی از لحاظ تعداد دستگاههائی که می توانند بر روی يک شبکه مجزا وجود داشته باشند، نيز بوجود خواهد آمد. با اتصال دستگاه های متعدد (فراوان ) بر روی يک سگمنت مشترک، شانس استفاده از محيط انتقال برای هر يک از دستگاه های موجود بر روی سگمنت کاهش پيدا خواهد کرد. در اين حالت هر دستگاه بمنظور ارسال اطلاعات می بايست مدت زمان زيادی را در انتظار سپری نمايد .
توليد کنندگان تجهيزات شبکه دستگاه های متفاوتی را بمنظور غلبه بر مشکلات و محدوديت گفته شده ، طراحی و عرضه نموده اند. اغلب دستگاههای فوق مختص شبکه های اترنت نبوده ولی در ساير تکنولوژی های مرتبط با شبکه نقش مهمی را ايفاء می نمايند.
تکرارکننده (Repeater)
اولين محيط انتقال استفاده شده در شبکه های اترنت کابل های مسی کواکسيال بود که Thicknet ( ضخيم) ناميده می شوند. حداکثر طول يک کابل ضخيم 500 متر است . در يک ساختمان بزرگ ، کابل 500 متری جوابگوی تمامی دستگاه های شبکه نخواهد بود. تکرار کننده ها با هدف حل مشکل فوق، ارائه شده اند. . تکرارکننده ها ، سگمنت های متفاوت يک شبکه اترنت را به يکديگر متصل می کنند. در اين حالت تکرارکننده سيگنال ورودی خود را از يک سگمنت اخذ و با تقويت سيگنال آن را برای سگمنت بعدی ارسال خواهد کرد. بدين تزتيب با استفاده از چندين تکرار کننده و اتصال کابل های مربوطه توسط آنان ، می توان قطر يک شبکه را افزايش داد. ( قطر شبکه به حداکثر مسافت موجود بين دو دستگاه متمايز در شبکه اطلاق می گردد )
Bridges و سگمنت
شبکه های اترنت همزمان با رشد (بزرگ شدن) دچار مشکل تراکم می گردند. در صورتيکه تعداد زيادی ايستگاه به يک سگمنت متصل گردند، هر يک دارای ترافيک خاص خود خواهند بود . در شرايط فوق ، ايستگاههای متعددی قصد ارسال اطلا عات را دارند ولی با توجه به ماهيت اين نوع از شبکه ها در هر لحظه يک ايستگاه شانس و فرصت استفاده از محيط انتقال را پيدا خواهد کرد. در چنين وضعيتی تعداد تصادم در شبکه افزايش يافته و عملا" کارآئی شبکه افت خواهد کرد. يکی از راه حل های موجود بمنظور برطرف نمودن مشکل تراکم در شبکه تقسيم يک سگمنت به چندين سگمنت است . با اين کار برای تصادم هائی که در شبکه بروز خواهد کرد، دامنه وسيعتری ايجاد می گردد.راه حل فوق باعث بروز يک مشکل ديگر می گردد: سگمنت ها قادر به اشتراک اطلاعات با يکديگر نخواهند بود.
بمنظور حل مشکل فوق، Bridges در شبکه اترنت پياده سازی شده است . Bridge دو و يا چندين سگمنت را به يکديگر متصل خواهد کرد. بدين ترتيب دستگاه فوق باعث افزايش قطر شبکه خواهد شد. عملکرد Bridge از بعد افزايش قطر شبکه نظير تکرارکننده است ، با اين نفاوت که Bridge قادر به ايجاد نظم در ترافيک شبکه نيز خواهد بود . Bridge نظير ساير دستگاههای موجود در شبکه قادر به ارسال و دريافت اطلاعات بوده ولی عملکرد آنها دقيقا" مشابه يک ايستگاه نمی باشد. Bridge قادر به ايجاد ترافيکی که خود سرچشمه آن خواهد بود، نيست ( نظير تکرارکننده ) .Bridge صرفا" چيزی را که از ساير ايستگاهها می شنود ، منعکس می نمايد. ( Bridge قادر به ايجا د يک نوع فريم خاص اترنت بمنظور ايجاد ارنباط با ساير Bridge ها می باشند )
همانگونه که قبلا" اشاره گرديد هر ايستگاه موجود در شبکه تمام فريم های ارسال شده بر روی محيط انتقال را دريافت می نمايد.(صرفنظر ازاينکه مقصد فريم همان ايستگاه باشد و يا نباشد.) Bridge با تاکيد بر ويژگی فوق سعی بر تنظيم ترافيک بين سگمنت ها دارد.
همانگونه که در شکل فوق مشاهده می گردد Bridge دو سگمنت را به يکديگر متصل نموده است . در صورتيکه ايستگاه A و يا B قصد ارسال اطلاعات را داشته باشند Bridge نيز فريم های اطلاعاتی را دريافت خواهد کرد. نحوه برخورد Bridge با فريم های اطلاعاتی دريافت شده به چه صورت است؟ آيا قادر به ارسال اتوماتيک فريم ها برای سگمنت دوم می باشد؟ يکی ازاهداف استفاده از Bridge کاهش ترافيک های غيرضروری در هر سگمنت است . در اين راستا، آدرس مقصد فريم ، قبل از هر گونه عمليات بر روی آن، بررسی خواهد شد. در صورتيکه آدرس مقصد، ايستگاههای A و يا B باشد نيازی به ارسال فريم برای سگمنت شماره دو وجود نخواهد داشت . در اين حالت Bridge عمليات خاصی را انجام نخواهد داد. نحوه برخورد Bridge با فريم فوق مشابه فيلتر نمودن است . درصورتيکه آدرس مقصد فريم يکی از ايستگاههای C و يا D باشد و يا فريم مورد نظر دارای يک آدرس از نوع Broadcast باشد ، Bridge فريم فوق را برای سگمنت شماره دو ارسال خواهد کرد. با ارسال و هدايت فريم اطلاعاتی توسط Bridge امکان ارتباط چهار دستگاه موجود در شبکه فراهم می گردد. با توجه به مکانيزم فيلتر نمودن فريم ها توسط Bridge ، اين امکان بوجود خواهد آمد که ايستگاه A اطلاعاتی را برای ايستگاه B ارسال و در همان لحظه نيز ايستگاه C اطلاعاتی را برای ايستگاه D ارسال نمايد.بدين ترتيب امکان برقراری دو ارتباط بصورت همزمان بوجود آمده است .
روترها : سگمنت های منطقی
با استفاده از Bridge امکان ارتباط همزمان بين ايستگاههای موجود در چندين سگمنت فراهم می گردد. Bridge در رابطه با ترافيک موجود در يک سگمنت عمليات خاصی را انجام نمی دهد. يکی از ويژگی های مهم Bridge ارسالی فريم های اطلاعاتی از نوع Broadcast برای تمام سگمنت های متصل شده به يکديگر است. همزمان با رشد شبکه و گسترش سگمنت ها، ويژگی فوق می تواند سبب بروز مسائلی در شبکه گردد. زمانيکه تعداد زيادی از ايستگاه های موجود در شبکه های مبتنی بر Bridge ، فريم های Broadcast را ارسال می نمايند، تراکم اطلاعاتی بوجود آمده بمراتب بيشتر از زمانی خواهد بود که تمامی دستگاهها در يک سگمنت قرار گرفته باشند.
روتر يکی از دستگاههای پيشرفته در شبکه بوده که قادر به تقسيم يک شبکه به چندين شبکه منطقی مجزا است . روتر ها يک محدوده منطقی برای هر شبکه ايجاد می نمايند. روترها بر اساس پروتکل هائی که مستقل از تکنولوژی خاص در يک شبکه است، فعاليت می نمايند. ويژگی فوق اين امکان را برای روتر فراهم خواهد کرد که چندين شبکه با تکنولوژی های متفاوت را به يکديگر مرتبط نمايد. استفاده از روتر در شبکه های محلی و گسترده امکان پذيراست .
وضعيت فعلی اترنت
از زمان مطرح شدن شبکه های اترنت تاکنون تغييرات فراوانی از بعد تنوع دستگاه های مربوطه ايجاد شده است . در ابتدا از کابل کواکسيال در اين نوع شبکه ها استفاده می گرديد.امروزه شبکه های مدرن اترنت از کابل های بهم تابيده و يا فيبر نوری برای اتصال ايستگاه ها به يکديگر استفاده می نمايند. در شبکه های اوليه اترنت سرعت انتقال اطلاعات ده مگابيت در ثانيه بود ولی امروزه اين سرعت به مرز 100و حتی 1000 مگابيت در ثانيه رسيده است . مهمترين تحول ايجاد شده در شبکه های اترنت امکان استفاده از سوئيچ های اترنت است .سگمنت ها توسط سوئيچ به يکديگر متصل می گردند. ( نظير Bridge با اين تفاوت عمده که امکان اتصال چندين سگمنت توسط سوئيچ فراهم می گردد) برخی از سوئيچ ها امکان اتصال صدها سگمنت به يکديگر را فراهم می نمايند. تمام دستگاههای موجود در شبکه، سوئيچ و يا ايستگاه می باشند . قبل از ارسال فريم های اطلاعاتی برا ی هر ايستگاه ، سوئيچ فريم مورد نظر را دريافت و پس از بررسی، آن را برای ايستگاه مقصد مورد نظر ارسال خواهد کرد . عمليات فوق مشابه Bridge است ، ولی در مدل فوق هر سگمنت دارای صرفا" يک ايستگاه است و فريم صرفا" به دريافت کننده واقعی ارسال خواهد شد. بدين ترتيب امکان برقراری ارتباط همزمان بين تعداد زيادی ايستگاه در شبکه های مبتنی بر سوئيچ فراهم خواهد شد.
همزمان با مطرح شدن سوئيچ های اترنت مسئله Full-duplex نيز مطرح گرديد. Full-dulex يک اصطلاح ارتباطی است که نشاندهنده قابليت ارسال و دريافت اطلاعات بصورت همزمان است . در شبکه های اترنت اوليه وضعيت ارسال و دريافت اطلاعات بصورت يکطرفه (half-duplex) بود.در شبکه های مبتنی بر سوئيچ، ايستگاهها صرفا" با سوئيچ ارتباط برقرار کرده و قادر به ارتباط مستقيم با يکديگر نمی باشند. در اين نوع شبکه ها از کابل های بهم تابيده و فيبر نوری استفاده و سوئيچ مربوطه دارای کانکنورهای لازم در اين خصوص می باشند.. شبکه های مبتنی بر سوئيچ عاری از تصادم بوده و همزمان با ارسال اطلاعات توسط يک ايستگاه به سوئيچ ، امکان ارسال اطلاعات توسط سوئيچ برای ايستگاه ديگر نيز فراهم خواهد شد.
اترنت و استاندارد 802.3
شايد تاکنون اصطلاح 802.3 را در ارتباط با شبکه های اترنت شنيده باشيد . اترنت بعنوان يک استاندارد شبکه توسط شرکت های : ديجيتال، اينتل و زيراکس (DIX) مطرح گرديد. در سال 1980 موسسه IEEE کميته ای را مسئول استاندار سازی تکنولوژی های مرتبط با شبکه کرد. موسسه IEEE نام گروه فوق را 802 قرار داد. ( عدد 802 نشاندهنده سال و ماه تشکيل کميته استاندارسازی است ) کميته فوق از چندين کميته جانبی ديگر تشکيل شده بود . هر يک از کميته های فرعی نيز مسئول بررسی جنبه های خاصی از شبکه گرديدند. موسسه IEEE برای تمايز هر يک از کميته های جانبی از روش نامگذاری : x802.x استفاده کرد. X يک عدد منصر بفرد بوده که برای هر يک از کميته ها در نظر گرفته شده بود . گروه 802.3 مسئوليت استاندارد سازی عمليات در شبکه های CSMA/CD را برعهده داشتند. ( شبکه فوق در ابتدا DIX Ethernet ناميده می شد ) اترنت و 802.3 از نظر فرمت داده ها در فريم های اطلاعاتی با يکديگر متفاوت می باشند.
تکنولوژی های متفاوت شبکه
متداولترين مدل موجود در شبکه های کامپيوتری( رويکرد ديگری از اترنت ) توسط شرکت IBM و با نام Token ring عرضه گرديد. در شبکه های اترنت بمنظور دستيابی از محيط انتقال از فواصل خالی (Gap) تصادفی در زمان انتقال فريم ها استفاده می گردد. شبکه های Token ring از يک روش پيوسته در اين راستا استفاده می نمايند. در شبکه های فوق ، ايستگاه ها از طريق يک حلقه منطقی به يکديگر متصل می گردند. فريم ها صرفا" در يک جهت حرکت و پس از طی طول حلقه ، فريم کنار گذاشته خواهد شد. روش دستيابی به محيط انتقال برای ارسال اطلاعات تابع CSMA/CD نخواهد بود و از روش Token passing استفاده می گردد. در روش فوق در ابتدا يک Token ( نوع خاصی از يک فريم اطلاعاتی ) ايجاد می گردد . Token فوق در طول حلقه می چرخد . زمانيکه يک ايستگاه قصد ارسال اطلاعات را داشته باشد، می بايست Token را در اختيار گرفته و فريم اطلاعاتی خود را بر روی محيط انتقال ارسال دارد. زمانيکه فريم ارسال شده مجددا" به ايستگاه ارسال کننده برگشت داده شد ( طی نمودن مسير حلقه )، ايستگاه فريم خود را حذف و يک Token جديد را ايجاد وآن را بر روی حلقه قرار خواهد داد. در اختيار گرفتن Token شرط لازم برا ی ارسال اطلاعات است . سرعت ارسال اطلاعات در اين نوع شبکه ها چهار تا شانزده مگابيت در ثانيه است .
اترنت با يک روند ثابت همچنان به رشد خود ادامه می دهد. پس از گذشت حدود سی سال ازعمر شبکه های فوق استانداردهای مربوطه ايجاد و برای عموم متخصصين شناخته شده هستند و همين امر نگهداری و پشتيبانی شبکه های اترنت را آسان نموده است . اترنت با صلابت بسمت افزايش سرعت و بهبود کارآئی و عملکرد گام بر می دارد.
دسته بندي VPN براساس رمزنگاري
VPN را مي توان با توجه به استفاده يا عدم استفاده از رمزنگاري به دو گروه اصلي تقسيم كرد:
1- VPNرمزشده : VPN هاي رمز شده از انواع مكانيزمهاي رمزنگاري براي انتقال امن اطلاعات بر روي شبكه عمومي استفاده مي كنند. يك نمونه خوب از اين VPN ها ، شبكه هاي خصوصي مجازي اجرا شده به كمك IPSec هستند.
2- VPN رمزنشده : اين نوع از VPN براي اتصال دو يا چند شبكه خصوصي با هدف استفاده از منابع شبكه يكديگر ايجاد مي شود. اما امنيت اطلاعات در حال تبادل حائز اهميت نيست يا اين كه اين امنيت با روش ديگري غير از رمزنگاري تامين مي شود. يكي از اين روشها تفكيك مسيريابي است. منظور از تفكيك مسيريابي آن است كه تنها اطلاعات در حال تبادل بين دو شبكه خصوصي به هر يك از آنها مسير دهي مي شوند. (MPLS VPN) در اين مواقع مي توان در لايه هاي بالاتر از رمزنگاري مانند SSL استفاده كرد.
هر دو روش ذكر شده مي توانند با توجه به سياست امنيتي مورد نظر ، امنيت مناسبي را براي مجموعه به ارمغان بياورند، اما معمولا VPN هاي رمز شده براي ايجاد VPN امن به كار مي روند. ساير انواع VPN مانند MPLS VPN بستگي به امنيت و جامعيت عمليات مسيريابي دارند.
دسته بندي VPN براساس لايه پياده سازي
VPN بر اساس لايه مدل OSI كه در آن پياده سازي شده اند نيز قابل دسته بندي هستند. اين موضوع از اهميت خاصي برخوردار است. براي مثال در VPN هاي رمز شده ، لايه اي كه در آن رمزنگاري انجام مي شود در حجم ترافيك رمز شده تاثير دارد. همچنين سطح شفافيت VPN براي كاربران آن نيز با توجه به لايه پياده سازي مطرح مي شود.
1- VPN لايه پيوند داده : با استفاده از VPN هاي لايه پيوند داده مي توان دو شبكه خصوصي را در لايه 2 مدل OSI با استفاده از پروتكلهايي مانند ATM يا Frame Relay به هم متصل كرد.با وجودي كه اين مكانيزم راه حل مناسبي به نظر مي رسد اما معمولا روش ارزني نيست چون نياز به يك مسير اختصاصي لايه 2 دارد. پروتكلهاي Frame Relay و ATM مكانيزمهاي رمزنگاري را تامين نمي كنند. آنها فقط به ترافيك اجازه مي دهند تا بسته به آن كه به كدام اتصال لايه 2 تعلق دارد ، تفكيك شود. بنابراين اگر به امنيت بيشتري نياز داريد بايد مكانيزمهاي رمزنگاري مناسبي را به كار بگيريد.
2- VPN لايه شبكه : اين سري از VPN ها با استفاده از tunneling لايه 3 و/يا تكنيكهاي رمزنگاري استفاده مي كنند. براي مثال مي توان به IPSec Tunneling و پروتكل رمزنگاري براي ايجاد VPN اشاره كرد.مثالهاي ديگر پروتكلهاي GRE و L2TP هستند. جالب است اشاره كنيم كه L2TP در ترافيك لايه 2 تونل مي زند اما از لايه 3 براي اين كار استفاده مي كند. بنابراين در VPN هاي لايه شبكه قرار مي گيرد. اين لايه براي انجام رمزنگاري نيز بسيار مناسب است. در بخشهاي بعدي اين گزارش به اين سري از VPN ها به طور مشروح خواهيم پرداخت.
3- VPN لايه كاربرد : اين VPN ها براي كار با برنامه هاي كاربردي خاص ايجاد شده اند. VPN هاي مبتني بر SSL از مثالهاي خوب براي اين نوع از VPN هستند. SSL رمزنگاري را بين مرورگر وب و سروري كه SSL را اجرا مي كند، تامين مي كند.SSH مثال ديگري براي اين نوع از VPN ها است.SSH به عنوان يك مكانيزم امن و رمز شده براي login به اجزاي مختلف شبكه شناخته مي شود. مشكل VPNها در اين لايه آن است كه هرچه خدمات و برنامه هاي جديدي اضافه مي شوند ، پشتيباني آنها در VPN نيز بايد اضافه شود.
دسته بندي VPN براساس كاركرد تجاري
VPN را براي رسيدن به اهداف تجاري خاصي ايجاد مي شوند. اين اهداف تجاري تقسيم بندي جديدي را براي VPN بنا مي كنند .
1- VPN اينترانتي : اين سري از VPN ها دو يا چند شبكه خصوصي را در درون يك سازمان به هم متصل مي كنند. اين نوع از VPN زماني معنا مي كند كه مي خواهيم شعب يا دفاتر يك سازمان در نقاط دوردست را به مركز آن متصل كنيم و يك شبكه امن بين آنها برقرار كنيم.
VPN اكسترانتي : اين سري از VPN ها براي اتصال دو يا چند شبكه خصوصي از دو يا چند سازمان به كار مي روند. از اين نوع VPN معمولا براي سناريوهاي B2B كه در آن دو شركت مي خواهند به ارتباطات تجاري با يكديگر بپردازند، استفاده مي شود.
شبكه : از به هم پيوستن چند کامپيوتر به يکديگر و برقراري ارتباط بين آنها يک شبکه تشکيل مي گردد.
Lan : به شبکه محلي که در آن کامپيوتر ها نزديک به هم بوده و ارتباط آنها از طريق Hub , Switch يا Wireless باشد اطلاق مي شود.
Intranet و Internet : منظور از اينترانت همان شبکه جهاني اينترنت است که در محيط بسته (Lan) پياده سازي شده و با دنياي خارج از آن ارتباطي ندارد.
پروتکل: عبارتست از قراردادي که تعدادي کامپيوتر طبق آن با يکديگر ارتباط برقرار کرده و به تبادل اطلاعات مي پردازند.
TCP/IP : يک پروتکل جامع در اينترنت بوده و تمام کامپيوترهايي که با اينترنت کار مي کنند از آن تبعيت مي کنند.
IP Address : در اينترنت هر کامپيوتر داراي يک آدرس IP است. هر IP متشکل از 4 عدد بوده که با يک نقطه ازهم جدا مي شوند. ( مثل 217.219.175.11 ) هر کدام از اين اعداد حداکثر مي توانند 254 باشند. هر IP داراي يک Mask مي باشد که از روي آن مي توان تعداد IP هاي يک شبکه محلي را تشخيص داد.
Valid IP : به IPهايي گفته مي شود که در اينترنت معتبر بوده و قابل شناسايي باشند.
Invalid IP : به IPهايي گفته مي شود که در اينترنت فاقد هويت و غير قابل شناسايي مي باشند. از اين IPها معمولا در شبکه هاي Lan در صورت نداشتن Valid IP به ميزان کافي استفاده مي شود. از Invalid IP بدليل نداشتن هويت در اينترنت نمي توان براي اتصال به اينترنت استفاده کرد. بلکه بايد از تکنيکهايي مثل NAT يا Proxy استفاده کرد.
Proxy : در مفهوم عاميانه به سانسور کردن سايتها تعبير مي شود. اما از نظر فني راه حلي است براي اينکه ما بتوانيم از Invalid IPها براي اتصال به اينترنت استفاده کنيم. در اين روش بايد يک Proxy Server در شبکه نصب شود. در کل اين روش مطلوب نبوده و داراي نقاط ضعف عمده زير است:
1- نياز است که کاربران تنظيمات خاصي را در کامپيوتر خود انجام دهند.
2- در اين روش بسياري از پروتکلها پشتيباني نشده و قابل استفاده نيستند.
با اين حال برخي از مراکز اينترنتي نظير دانشگاهها , مؤسسات دولتي و امنيتي و ... براي کنترل بيشتر کاربران خود و گزارشگيري از سايتهاي ملاقات شده توسط هر کاربر از Proxy استفاده مي کنند. از جمله نرم افزارهاي Proxy Server مي توان به ISA , MSProxy , Winproxyو ... اشاره کرد.
NAT : يک تکنيک خوب براي بکارگيري Invalid IP است. در اين روش تقريبا" تمام پروتکل ها پشتيباني مي شوند و مهمتر اينکه نياز به تنظيم خاصي بر روي کامپيوتر کاربران نيست. از جمله نرم افزارهايي که کار NAT را انجام مي دهند مي توان به ISA و Winroute اشاره کرد.
DNS : پروتکل تبديل اسم Domain به IP مي باشد. در شبکه به دستگاهي که اين کار را انجام مي دهد DNS Server 62.217.156.205www.yahoo.com )àگفته مي شود. (
Routing : اگر کامپيوتري بخواهد با يک کامپيوتر ديگر در اينترنت ارتباط برقرار کند , Packetهايش الزاما" از چندين Node (کامپيوتر يا Router ) عبور مي کند تا به مقصد برسد. به عملي که يک Node بر روي Packetها و ارسال آنها به Node ديگر براي رسيدن به مقصد انجام مي دهد Routing گفته مي شود.
Mail Server : در شبکه به سروري گفته مي شود که کار دريافت , ارسال و نگهداري Email را انجام ميدهد. از جمله نرم افزارهايي که براي Mail Server مورد استفاده قرار مي گيرند مي توان به MDaemon و Exchange اشاره کرد.
Web Server : به سروري گفته مي شود که صفحات Web بر روي آن قرار گرفته و Pageهاي آن از طريق اينترنت قابل دستيابي است.
FTP Server : به سروري گفته مي شود که فايلهاي مورد نياز براي Download کردن کاربران بر روي آن قرار گرفته است. و کاربران مي توانند فايلهاي موجود در FTP Server را Download کنند.
Domain : به نام يک شبکه که منحصر بفرد بوده و در اينترنت Register شده است گفته مي شود. مثل unicomp.ir يا google.com يک شبکه مي تواند داراي يک يا چند Domain باشد. البته يک شبکه مي تواند بدون Domain يا داراي Domain محلي نيز باشد.
Domain Registration : به عمل ثبت Domain گفته مي شود. چنانچه شما بخواهيد يک Domain براي خود رجيستر کنيد ابتدا بايد يک نام را که تا کنون در اينترنت استفاده نشده است انتخاب کنيد. سپس توسط شرکتهايي که عمل Domain Registration را انجام مي دهند آنرا بنام خود به مدت زمان معين Register کنيد.
Host : به کامپيوترهاي ميزبان که صفحات Web يا فايلهاي FTP بر روي آن قرار دارند Host گفته مي شود.
PC 2 Phone : به امکان ايجاد ارتباط تلفني بوسيله اينترنت از طريق يک کامپيوتر با يک تلفن PC2Phone گفته مي شود.
Phone 2 Phone : به امکان ايجاد ارتباط تلفني بوسيله اينترنت از طريق يک تلفن با يک تلفن ديگر Phone2Phone گفته مي شود.
ISP : به مراکز سرويس دهي اينترنت ISP گفته مي شود. (Internet Service Provider)
ITSP : به مراکز سرويس دهي Phone2Phone , ITSP گفته مي شود. (Internet Telephony Service Provider)
DVB : به کارت سخت افزاري اطلاق مي شود که در يکي از Slotهاي کامپيوتر قرار مي گيرد و بوسيله يک کابل به ديش متصل شده و از طريق آن مي تواند Receive کند.
Receiver : يک Device است که به ديش وصل شده و عمل دريافت اطلاعات از ديش را انجام مي دهد.
Transiver : يک Device است که به ديش وصل شده و عمل ارسال اطلاعات به ديش را انجام مي دهد.
Cache Server : به تجهيزاتي گفته مي شود که بتواند هنگام کارکردن کاربران, سايتهاي بازديد شده توسط آنها را در خود نگهداري کرده و در صورتي که يک کاربر ديگر بخواهد همان سايتها را بازديد نمايد با سرعت بيشتر و صرفه جويي در پهناي باند پاسخ خود را از طريق Cache Server دريافت کند. وجود Cache Server در شبکه مي تواند تا 50 درصد در اندازه پهناي باند صرفه جويي کند و راندمان شبکه را بالا ببرد. Cache Server هم مي تواند سخت افزاري باشد (مثل Cache Force) و هم مي تواند نرم افزاري باشد.(مثل: 1- Squid که تحت Linux و Windows قابل نصب است. 2- ISA که تحت Win2000 قابل نصب است.3- CacheXpress که تحت Linux و اکثر Windowsها قابل نصب است. 4- RealCache که محصول شرکت داده پردازان دوران بوده و تحت Win2000 و NT4 قابل نصب است.)
Accounting/Billing : به نرم افزارهاي مديريت کاربران در يک ISP گفته مي شود. اين نرم افزارها کنترل ميزان استفاده کاربران از شبکه اينترنت را برعهده دارند. معروف ترين نرم افزار در اين زمينه در کشورمان محصول شرکت داده پردازان دوران بوده و ISPUtil نام دارد که هم اکنون بيش از 40 درصد از ISPهاي کشور از آن استفاده مي کنند. همچنين نرم افزار VoIPUtil نيز که براي کنترل مصرف کاربران تلفني بکار رفته و مختص ITSPها مي باشد ديگر محصول اين شرکت مي باشد.
Firewall : هم بصورت سخت افزاري و هم بصورت نرم افزاري وجود دارد و وظيفه آن بالا بردن ضريب امنيتي شبکه به منظور جلوگيري از Hack شدن و سوء استفاده توسط افراد سودجو مي باشد.
URL Filtering : هم بصورت سخت افزاري و هم بصورت نرم افزاري وجود دارد و وظيفه آن جلوگيري از ورود کاربران به سايتهاي غير اخلاقي و غير مجاز مي باشد.
MultiPort : دستگاهي است که معمولا" در ISPها مورد استفاده قرار مي گيرد. داراي يک کارت PCI بوده و بر روي Mainboard يک کامپيوتر نصب مي شود. با نصب MultiPort مي توان Comportهاي يک کامپيوتر را افزايش داد و تعداد زيادي Modem به يک کامپيوتر متصل کرد.
RAS : به کامپيوتري گفته مي شود که تعداد زيادي Modem به آن متصل بوده و کاربران مي توانند به آن Connect کرده و از اينترنت استفاده کنند.
Access Server : به دستگاههايي گفته مي شود که کاربران اينترتني قادر باشند به آن Connect کرده و از طريق آن به اينترنت دسترسي پيدا کنند.
VOIP Gateway : به دستگاههايي گفته مي شود که کاربران تلفني قادر باشند به آن Connect کرده و از طريق آن با کشورهاي مختلف ارتباط تلفني برقرار کنند.
VOIP Carrier : به تشکيلاتي گفته مي شود که با VoIP Gateway از طريق اينترنت در ارتباط بوده و ارتباط هاي تلفني بين VoIP Gateway و کشورهاي مختلف را برقرار مي سازد.
انواع راههاي ارتباط كاربر به ISP :
خط آنالوگ ، خط Leased ، خط E1 ، Wireless ، ADSL
هر ISP مي تواند براي دستيابي به اينترنت از يک يا چند روش از روشهاي زير استفاده کند.
خط آنالوگ ، خط Leased ، خط E1 ، Wireless ، ADSL ، Receive Only Dish ، Send/Rec Dish.
انواع دستگاههاي ارتباطي كه كاربر را به ISP متصل مي-كند(براي خطوط آنالوگ و E1 ) عبارتند از:
1- روترهاي Cisco : امروزه استفاده از روترهاي Cisco به منظور برقراري ارتباط کاربران با ISP از جمله رايج ترين روشهاي موجود است.
2- Moxa Multiports : همانگونه که قبلا" گفته شد از Multiport براي افزايش دادن پورتهاي Com و اتصال مودمهاي External به آنها استفاده مي شود. رايج ترين Multiport محصول شرکت Moxa مي باشد که داراي دو مدل Desktop (روميزي) و Rackmount (قابل نصب در Rack ) مي باشد. Multiportها داراي مدلهاي 8پورت , 16 پورت و 32 پورت هستند. از انواع ديگر مولتي پورت مي توان به Equinox اشاره کرد.
3- Moxa Async Server : محصول شرکت Moxa بوده و داراي CPU مي باشد و در شبکه مستقيما" به Hub وصل مي شود. و تعداد زيادي خطوط تلفن به آن وصل مي شود و کاربران از طريق آن مي توانند به شبکه وصل شوند.
4- Lucent Max TNT : محصول شرکت Lucent بوده و همانند Router قادر است هم به منظور Access Server براي ISPها و هم به منظور VoIP Gateway براي ITSPها مورد استفاده قرار بگيرد. در اين دستگاه کلا" امکان نصب 10 ماژول وجود دارد. برخي از اين ماژول ها عبارتند از:
modem, ISDN, VoIP, V.110, and PHS MultiDSP module: support for analog
Digital modem module: support for analog modem and ISDN users
Analog modem module
Channelized T1/E1
Ethernet module
ضمنا" اين دستگاه داراي چهار Ethernet با سرعت 10MB/s و يک Ethernet با سرعت 100MB/s مي باشد. اين دستگاه توانايي پشتيباني از انواع خطوط مخابراتي را دارد. هر ماژول MultiDSP توانايي پشتيباني از 96 پورت Dialup را دارد. بنابراين اگر 10 ماژول MultiDSP را به Max وصل کنيم توانايي پشتيباني از 960 خط را خواهد داشت!
Lucent Max 3000 : اين دستگاه هم مانند Max TNT محصول Lucent بوده و داراي مشخصات زير است :
داراي 2 WAN براي اتصال خطوط E1 مي باشد. 32MB اندازه Ram و 16MB اندازه ظرفيت Flash آن مي باشد.
Taicom TopServer : اين دستگاه محصول شرکت Taicom بوده و داراي 30 مودم Internal براي اتصال به خطوط آنالوگ مي باشد.
USRobotics Net Server : اين دستگاه هم محصول شرکت USRobotics بوده و از خطوط معمولي و E1 پشتيباني مي کند.
Zyxel ModemPool : محصول Zyxel بوده که حاوي تعداد زيادي مودم است که در يک Box جاسازي شده اند و مي توان آنرا به يک کامپيوتر متصل کرده و از آن استفاده نمود. اخيرا" يک شرکت ايراني بنام قاصدک نيز يک ModemPool مشابه بنام Ghasedak را توليد کرده است.
Quintum : Tenor: دستگاه تک منظوره اي است که فقط براي VoIP مورد استفاده قرار مي گيرد. هر دستگاه Tenor معمولا" 4 يا 8 پورت را پشتيباني مي کند.
ChannelBank : دستگاهي است که از آن براي تبديل خطوط E1 به خطوط تلفن معمولي و بالعکس استفاده مي شود.
امروزه علاوه بر موارد فوق Access Server هاي مختلفي به بازار عرضه شده اند که از پرداختن به آنها صرفنظر مي کنيم. مثل Nortel و Hyundai . اما ازميان همه Access Serverها Routerهاي Cisco ازمحبوبيت بيشتري برخوردارند. زيرا قابليت انعطاف پذيري بيشتري داشته و ماژول هاي مختلفي مي توان بر روي آنها نصب کرد و به منظورهاي مختلف از آنها استفاده نمود.
در جلسه آينده قصد داريم انواع روترهاي Cisco را بررسي نمائيم.
Host يا ميزباني : Host در اصطلاح يعني ميزباني . به فضايي گفته مي شود كه شركت هاي ارائه دهنده خدمات ميزباني در قبال دريافت هزينه هايي به شما ارائه مي دهند تا وب سايت شما بر روي سرور آنها قرار گيرد . امروزه Host به دو نوع كلي تقسيم مي شود كه عبارتند از :
1-Linux Based Hosting ( ميزباني مبتني بر لينوكس )
2-Windows Based Hosting ( ميزباني مبتني بر ويندوز )
و بر اساس خدماتي كه از طرف سرور ها ارائه مي دهند قيمت گذاري مي شود امكاناتي مانند : اكانت ايميل ? اكانت FTP ? ساب دومين ? بانك اطلاعاتي و ...
E-mail : اصطلاح E-mail مخفف كلمه Electronic mail به معني نامه الكترونيكي مي باشد . همانطور كه از نامش پيداست نامه اي را كه بوسيله تكنولوژي الكترونيك و كامپيوتر فرستاده شده و بوسيله گيرنده اي كه مجهز به همان امكانات است گرفته شود نامه الكترونيكي مي گويند معمولا آدرس صندوقهاي پست الكترونيكي بصورت yourname@yourdomain.com مي باشد.
yourname: نام كاربر مي باشد
@ : علامت جداكنندهي چه كسي از كجا . يعني قسمت اول نام كاربر ( چه كسي) را از
قسمت دوم نام دامنه (از كجا ) را از يكديگر جدا مي سازد به معني از
yourdomain : نامه دامنه شما يا به اصطلاح نام محدوده
پست الكترونيكي به شما امكان مي دهد تا ظرف چند ثانيه نامه اي را به آن طرف دنيا بفرستيد و حتي چنانچه آدرس اشتباه بود باز شما را در مدت چند ثانيه آگاه حواهد ساخت حال آنكه استفاده از روش سنتي ارسال نامه مستلزم صرف چه مقاديري هزينه و زمان خواهد بود.
URL : اصطلاح URL مخفف كلمه Uniform resource locator به معني " مشخص كننده منحصر به فرد منبع " مي باشد. در واقع هر صفحه وب روي ميزبان وب داراي يك آدرس مشخص كننده منحصر به فرد منبع مي باشد كه آنرا با ساير صفحات متمايز مي سازد.
Sub domain : Sub domain يعني زير دامنه . زير دامنه يك دامنه جداگانه ليست كه تحت محدوده دامنه شما بوجود مي آيد و عملكرد آن همانند يك دومين مي باشد با اين تفاوت كه تحت محدوده دامنه شما قرار مي گيرد.
Band width : Band width يعني پهناي باند يعني ميزان حجمي ترافيك وب سايت شما كه ميزبان وب در يك بازه زماني مشخصي به شما ارائه مي دهد هر چه قدر ميزان اين عدد بيشتر باشد ترافيك حجمي بيشتري مي تواند وب سايت شما داشته باشد مثلا 1Gb پهناي باند ماهانه يعني اينكه وب سايت شما مي تواند در هر ماه به ميزان 1GB اطلاعات در اختيار بازديدكنندگان قرار دهد.
POP3 : POP3 مخفف كلمه Post Office Protocol 3 مي باشد.
در واقع يك موافقت نامه بين المللي دريافت و ارسال نامه هاي الكترونيكي مي باشد.اين توافق نامه توسط ISP ها پشتيباني و مورد استفاده قرار مي گيرد.
سيستم هاي پست الكترونيكي كه بر مبناي اين پروتكل طرح ريزي و طراحي مي شوند بصورت مستقيم مي توانند پذيراي نرم افزارهاي مانند Outlook باشند و كاربران نيز مي توانند از طريق اين نرم افزار ها وارد صندوق پستي خود شوند نامه ها بخوانند و به آنها جواب دهند.
ادامه دارد ...
موفق باشید.
2-1- همبندیهای 802.11
در يك تقسيم بندی كلی میتوان دو همبندی را برای شبكههای محلی بیسيم در نظر گرفت. سـادهترين همبندی، فیالبداهه (Ad Hoc) و براساس فرهنگ واژگان استاندارد 802.11، IBSS است. در اين همبندی ايستگاهها از طريق رسانه بیسيم به صورت نظير به نظير با يكديگر در ارتباط هستند و برای تبادل داده (تبادل پيام) از تجهيزات يا ايستگاه واسطی استفاده نمیكنند. واضح است كه در اين همبندی به سبب محدوديتهای فاصله هر ايستگاهی ضرورتاً نمیتواند با تمام ايستگاههای ديگر در تماس باشد. به اين ترتيب شرط اتصال مستقيم در همبندی IBSS آن است كه ايستگاهها در محدوده عملياتی بیسيم يا همان بُرد شبكه بیسيم قرار داشته باشند. شكل 2-1 همبندی IBSSرا نشان میدهد.
شكل 2-1- همبندی فی
البداهه يا IBSSهمبندی ديگر زيرساختار است. در اين همبندی عنصر خاصی موسوم به نقطه دسترسی وجود دارد. نقطه دسترسی ايستگاههای موجود در يك مجموعه سرويس را به سيستم توزيع متصل میكند. در اين هم بندی تمام ايستگاهها با نقطه دسترسی تماس میگيرند و اتصال مستقيم بين ايستگاهها وجود ندارد در واقع نقطهدسترسی وظيفه دارد فريمها (قابهای داده) را بين ايستگاهها توزيع و پخش كند. شكل 2-2 همبندی زيرساختار را نشان میدهد.
شكل2-2- همبندی زيرساختار در دوگونه BSS و ESS
در اين هم بندی سيستم توزيع، رسانهای است كه از طريق آن نقطه دسترسی (AP) با ساير نقاط دسترسی در تماس است و از طريق آن میتواند فريمها را به ساير ايستگاهها ارسال نمايد. از سوی ديگر میتواند بستهها را در اختيار ايستگاههای متصل به شبكه سيمی نيز قراردهد. در استاندارد 802.11 توصيف ويژهای برای سيستم توزيع ارائه نشده است، لذا محدوديتی برای پياده سازی سيستم توزيع وجود ندارد، در واقع اين استاندارد تنها خدماتی را معين میكند كه سيستم توزيع میبايست ارائه نمايد. بنابراين سيستم توزيع میتواند يك شبكه 802.3 معمولی و يا دستگاه خاصی باشد كه سرويس توزيع مورد نظر را فراهم میكند.
استاندارد 802.11 با استفاده از همبندی خاصی محدوده عملياتی شبكه را گسترش میدهد. اين همبندی به شكل مجموعه سرويس گسترش يافته (ESS) بر پا میشود. در اين روش يك مجموعه گسترده و متشكل از چندين BSS يا مجموعه سرويس پايه از طريق نقاط دسترسی با يكديگر در تماس هستند و به اين ترتيب ترافيك داده بين مجموعههای سرويس پايه مبادله شده و انتقال پيامها شكل میگيرد. در اين همبندی ايستگاهها میتوانند در محدوده عملياتی بزرگتری گردش نمايند. ارتباط بين نقاط دسترسی از طريق سيستم توزيع فراهم میشود. در واقع سيستم توزيع ستون فقرات شبكههای محلی بیسيم است و میتواند با استفاده از فنّاوری بیسيم يا شبكههای سيمی شكل گيرد. سيستم توزيع در هر نقطه دسترسی به عنوان يك لايه عملياتی ساده است كه وظيفه آن تعيين گيرنده پيام و انتقال فريم به مقصدش میباشد. نكته قابل توجه در اين همبندی آن است كه تجهيزات شبكه خارج از حوزه ESS تمام ايستگاههای سيـّار داخل ESS را صرفنظر از پويايی و تحركشان به صورت يك شبكه منفرد در سطح لايه MAC تلقی میكنند. به اين ترتيب پروتكلهای رايج شبكههای كامپيوتری كوچكترين تأثيری از سيـّار بودن ايستگاهها و رسانه بیسيم نمیپذيرند. جدول 2-1 همبندیهای رايج در شبكههای بیسيم مبتنی بر 802.11 را به اختصار جمع بندی میكند.
| ||||||||
جدول 2-1- همبنديهای رايج در استاندارد 802.11
2-2- خدمات ايستگاهی
بر اساس اين استاندارد خدمات خاصی در ايستگاههای كاری پيادهسازی میشوند. در حقيقت تمام ايستگاههای كاری موجود در يك شبكه محلی مبتنی بر 802.11 و نيز نقاط دسترسی موظف هستند كه خدمات ايستگاهی را فراهم نمايند. با توجه به اينكه امنيت فيزيكی به منظور جلوگيری از دسترسی غير مجاز بر خلاف شبكههای سيمی، در شبكههای بیسيم قابل اعمال نيست استاندارد 802.11 خدمات هويت سنجی را به منظور كنترل دسترسی به شبكه تعريف مینمايد. سرويس هويت سنجی به ايستگاه كاری امكان میدهد كه ايستگاه ديگری را شناسايی نمايد. قبل از اثبات هويت ايستگاه كاری، آن ايستگاه مجاز نيست كه از شبكه بیسيم برای تبادل داده استفاده نمايد. در يك تقسيم بندی كلی 802.11 دو گونه خدمت هويت سنجی را تعريف میكند:
- Open System Authentication
- Shared Key Authentication
روش اول، متد پيش فرض است و يك فرآيند دو مرحلهای است. در ابتدا ايستگاهی كه میخواهد توسط ايستگاه ديگر شناسايی و هويت سنجی شود يك فريم مديريتی هويت سنجی شامل شناسه ايستگاه فرستنده، ارسال میكند. ايستگاه گيرنده نيز فريمی در پاسخ میفرستد كه آيا فرستنده را میشناسد يا خير. روش دوم كمی پيچيدهتر است و فرض میكند كه هر ايستگاه از طريق يك كانال مستقل و امن، يك كليد مشترك سّری دريافت كرده است. ايستگاههای كاری با استفاده از اين كليد مشترك و با بهرهگيری از پروتكلی موسوم به WEP اقدام به هويت سنجی يكديگر مینمايند. يكی ديگر از خدمات ايستگاهی خاتمه ارتباط يا خاتمه هويت سنجی است. با استفاده از اين خدمت، دسترسی ايستگاهی كه سابقاً مجاز به استفاده از شبكه بوده است، قطع میگردد.
در يك شبكه بیسيم، تمام ايستگاههای كاری و ساير تجهيزات قادر هستند ترافيك دادهای را "بشنوند" – در واقع ترافيك در بستر امواج مبادله میشود كه توسط تمام ايستگاههای كاری قابل دريافت است. اين ويژگی سطح امنيتی يك ارتباط بیسيم را تحت تأثير قرار میدهد. به همين دليل در استاندارد 802.11 پروتكلی موسوم به WEP تعبيه شده است كه برروی تمام فريمهای داده و برخی فريمهای مديريتی و هويت سنجی اعمال میشود. اين استاندارد در پی آن است تا با استفاده از اين الگوريتم سطح اختفاء وپوشش را معادل با شبكههای سيمی نمايد.
2-3-خدمات توزيع
خدمات توزيع عملكرد لازم در همبندیهای مبتنی بر سيستم توزيع را مهيا میسازد. معمولاً خدمات توزيع توسط نقطه دسترسی فراهم میشوند. خدمات توزيع در اين استاندارد عبارتند از:
- پيوستن به شبكه
- خروج از شبكه بیسيم
- پيوستن مجدد
- توزيع
- مجتمع سازی
سرويس اول يك ارتباط منطقی ميان ايستگاه سيّار و نقطه دسترسی فراهم میكند. هر ايستگاه كاری قبل از ارسال داده میبايست با يك نقطه دسترسی برروی سيستم ميزبان مرتبط گردد. اين عضويت، به سيستم توزيع امكان میدهد كه فريمهای ارسال شده به سمت ايستگاه سيّار را به درستی در اختيارش قرار دهد. خروج از شبكه بیسيم هنگامی بكار میرود كه بخواهيم اجباراً ارتباط ايستگاه سيّار را از نقطه دسترسی قطع كنيم و يا هنگامی كه ايستگاه سيّار بخواهد خاتمه نيازش به نقطه دسترسی را اعلام كند. سرويس پيوستن مجدد هنگامی مورد نياز است كه ايستگاه سيّار بخواهد با نقطه دسترسی ديگری تماس بگيرد. اين سرويس مشابه "پيوستن به شبكه بیسيم" است با اين تفاوت كه در اين سرويس ايستگاه سيّار نقطه دسترسی قبلی خود را به نقطه دسترسی جديدی اعلام میكند كه قصد دارد به آن متصل شود. پيوستن مجدد با توجه به تحرك و سيّار بودن ايستگاه كاری امری ضروری و اجتناب ناپذير است. اين اطلاع، (اعلام نقطه دسترسی قبلی) به نقطه دسترسی جديد كمك میكند كه با نقطه دسترسی قبلی تماس گرفته و فريمهای بافر شده احتمالی را دريافت كند كه به مقصد اين ايستگاه سيّار فرستاده شدهاند. با استفاده از سرويس توزيع فريمهای لايه MAC به مقصد مورد نظرشان میرسند. مجتمع سازی سرويسی است كه شبكه محلی بیسيم را به ساير شبكههای محلی و يا يك يا چند شبكه محلی بیسيم ديگر متصل میكند. سرويس مجتمع سازی فريمهای 802.11 را به فريمهايی ترجمه میكند كه بتوانند در ساير شبكهها (به عنوان مثال 802.3) جاری شوند. اين عمل ترجمه دو طرفه است بدان معنی كه فريمهای ساير شبكهها نيز به فريمهای 802.11 ترجمه شده و از طريق امواج در اختيار ايستگاههای كاری سيّار قرار میگيرند.
امروزه با بهبود عملكرد، كارايی و عوامل امنيتی، شبكههای بیسيم به شكل قابل توجهی در حال رشد و گسترش هستند و استاندارد IEEE 802.11 استاندارد بنيادی است كه شبكههای بیسيم بر مبنای آن طراحی و پياده سازی میشوند.
در ماه ژوئن سال 1997 انجمن مهندسان برق و الكترونيك (IEEE) استاندارد IEEE 802.11-1997 را به عنوان اولين استانداردِ شبكههای محلی بیسيم منتشر ساخت. اين استاندارد در سال 1999 مجدداً بازنگری شد و نگارش روز آمد شده آن تحت عنوان IEEE 802.11-1999 منتشر شد. استاندارد جاری شبكههای محلی بیسيم يا همانIEEE 802.11 تحت عنوان ISO/IEC 8802-11:1999، توسط سازمان استاندارد سازی بينالمللی (ISO) و مؤسسه استانداردهای ملی آمريكا (ANSI) پذيرفته شده است. تكميل اين استاندارد در سال 1997، شكل گيری و پيدايش شبكه سازی محلی بیسيم و مبتنی بر استاندارد را به دنبال داشت. استاندارد 1997، پهنای باند 2Mbps را تعريف میكند با اين ويژگی كه در شرايط نامساعد و محيطهای دارای اغتشاش (نويز) اين پهنای باند میتواند به مقدار 1Mbps كاهش يابد. روش تلفيق يا مدولاسيون در اين پهنای باند روش DSSS است. بر اساس اين استاندارد پهنای باند 1 Mbps با استفاده از روش مدولاسيون FHSS نيز قابل دستيابی است و در محيطهای عاری از اغتشاش (نويز) پهنای باند 2 Mbpsنيز قابل استفاده است. هر دو روش مدولاسيون در محدوده باند راديويی 2.4 GHz عمل میكنند. يكی از نكات جالب توجه در خصوص اين استاندارد استفاده از رسانه مادون قرمز علاوه بر مدولاسيونهای راديويی DSSS و FHSS به عنوان رسانهانتقال است. ولی كاربرد اين رسانه با توجه به محدوديت حوزه عملياتی آن نسبتاً محدود و نادر است. گروه كاری 802.11 به زير گروههای متعددی تقسيم میشود. شكلهای 1-1 و 1-2 گروههای كاری فعال در فرآيند استاندارد سازی را نشان میدهد. برخی از مهمترين زير گروهها به قرار زير است:
- 802.11D: Additional Regulatory Domains
- 802.11E: Quality of Service (QoS)
- 802.11F: Inter-Access Point Protocol (IAPP)
- 802.11G: Higher Data Rates at 2.4 GHz
- 802.11H: Dynamic Channel Selection and Transmission Power Control
- 802.11i: Authentication and Security
ادامه مطلب...
|
هفت ابزار رايگان براي مديريت شبكهها | |||
|
اشاره : باشد تا پس از شناسايي اوليه و مراجعه به آدرس اينترنتي هر يك از اين نرمافزارها، آنها را بارگذاري نماييد و با توجه به شرايط خود از آنها بهره بگيريد. | |||
|
منبع: نتورك ورلد
روش كار اين نرمافزار كه توسط اعضاي بخش IT دانشگاه رينستون تهيه شده، به اين صورت است كه يك درخواست به مقصد هر سرويسدهنده DHCP (پروتكل كنترل دايناميك ميزبانها كه به طور پويا به ابزارهاي شبكهاي آدرسIP اختصاص ميدهد) ارسال ميكند. آخرين نسخه آن ويرايش 0/2/1 است كه در تاريخ چهاردهم مارس 2007 بهروزرساني شده است. مراجعه نماييد. وب خودتان داشته باشيد؛ بدون آنكه مجبور باشيد تمامي اين كلمات عبور و نامهاي كاربري را به خاطر بسپاريد. اين برنامه براي پيسيها وPocket PC ها و تحت سيستمعاملهاي مختلف مثل ويندوزهاي سري اكسپي، 2000،NT ،98 95 و خانواده يونيكس و لينوكس منتشر شده و از طريق اين سايت قابل بارگذاري است. چون مسيريابها، سوييچها، ترمينالهاي يونيكس يا ساير ابزارهايي كار ميكنند كه با Sysloy كاربرد دارد. برخي از امكانات اين نرمافزار عبارتند از: نرمافزار و آشنايي با ساير محصولات اين شركت ميتوانيد به سايت رسمي آن مراجعه نماييد. در مديريت و مشاهده فايلهاي ثبت وقايع در ابزارهاي شبكهاي متفاوت به صورت متمركز است. Argus كارايي و دسترسپذيري كليه ميزبانهاي مطمئن ميكند. شايد بتوان گفت كه به طور دقيقتر اين نرمافزار برنامههاي كاربردي TCP ،UDP ، ارتباطات شبكهاي مبتني بر IP مثل VoIP را مانيتور ميكند و گزارشهاي توليدي را به فرم تحت وب، SMS، ايميل وPager به مدير شبكه اعلام مينمايد. Zenoss Core برنامههاي كاربردي، سرويسدهندهها و ... كاربرد دارد. استفاده و تنظيم صحيح اين نرمافزار ميتواند به مدير شبكه بروز اختلال در سلامت و در دسترس بودن منابع شبكهاي را به طرق مختلف گزارش دهد. Windows Managment Instromentation در بسترهاي ويندوزي بهره ميجويد. PDF و Demoهاي مختلف در اختيار مشتريانش قرار ميدهد. مراجعه به آدرس آن به تمامي علاقمندان توصيه ميشود.
اين نرمافزار ارتباطي در واقع يك شبيهساز ترمينال (Terminal Emulator) در محيط ويندوز را در اختيار كاربران قرار ميدهد كه قادر است ترمينالهاي مختلفي مثل VT-100 تا VT.388 را نمونهسازي كند و نيز از سرويسهاي Telnet و SSH نسخههاي 1 و 2 و همچنين ارتباطات از طريق پورت سريال پشتيباني مينمايد. البته براي مشاهده سايت رسمي پديدآورنده اصلي اين نرمافزار بايد به اين آدرس مراجعه كنيد. Splank Server آخرين نرمافزار رايگاني كه معرفي خواهيم كرد، در سال 2006 به صورت رايگان معرفي و منتشر شد. چاين برنامه در واقع يك برنامه عيبيابي و شاخصگذاري دادههاي حجيم (مثلاً پانصد مگابايت) است. صف پيامها (Message Queues)، فايلهاي پيكربندي، تراكنشهاي پايگاههاي داده و تلههاي SNMP يا SNMP Traps كه عبارتند از: پيامهايي كه ابزارهاي مجهز به پروتكل SNMP ميان يكديگر مبادله ميكنند تا تغيير وضعيت خود را به يكديگر اعلام نمايند) را جستوجو ميكند تا هرگونه خطاي احتمالي را به محض بروز، بيابد و به مدير شبكه اعلام نمايد. بسترهاي لينوكس و يونيكس و توزيعهاي مختلف آن يعني سولاريس و Free BSD و همچنين سيستمعامل Mac OSX ارايه شده است و از طريق آدرس اينترنتي قابل دريافت و استفاده است. | |||
